“Die negenhonderd gulden gaf ik diezelfde dag nog uit”

Wie heeft vroeger die eindeloze zomervakantie níet gevuld met geweldig, leerzaam, oersaai, goed- of juist slechtbetaald vakantiewerk? Zestien vrouwen over dat ene onvergetelijke zomerbaantje.

BONT EN BLAUW

Miriam (54): “Heel vereerd was ik toen ik in de zomer van 1984 als zestienjarige gevraagd werd voor een promotieteam op rollerskates. Ik zag mezelf al helemaal als een soort betaalde Dolly Dot flyers uitdelen! Alleen jammer dat ik die rollerskates van 175 gulden zelf moest aanschaffen bij de organisatie. Geld dat ik niet had, maar ze zouden verrekend worden met de gewerkte uren. Die hele zomer werd ik ingezet als promomeisje, maar omdat ik nog nooit op rollerskates had gestaan, was ik dat meisje dat steeds onderuitging. Ik zat onder de blauwe plekken, moest me vasthouden aan elke lantarenpaal die ik tegenkwam en was het lachertje van het team. Pas aan het einde van de zomer waren de rollerskates afbetaald, daarna heb ik ze nooit meer aangehad.”

Lange dagen

Karin (59): “Na mijn eindexamens was ik dolblij met mijn baantje als verkoopster in een kleine cadeauwinkel. Maar lang duurde de vreugde niet, want er was nauwelijks aanloop en ik verveelde me suf. Soms zat ik de hele ochtend te lezen en ging ik ’s middags alles op kleur inrichten, of ik veranderde de etalage. De eigenaar gaf me alle vrijheid, ik bewaakte immers de tent voor een klein bedrag – dat ik bovendien besteedde in de winkel zelf. Er hing namelijk een wandkleed dat ik zó mooi vond, dat ik net zo lang voor niks werkte totdat ik het mee kon nemen. En nu, veertig jaar later, hangt het nog steeds in mijn huis.”

“AL IS HET DERTIG JAAR GELEDEN, IK KAN DIE GEUR NÓG RUIKEN”

ROTTEND VLEES

Deborah (51): “Het baantje dat ik nooit zal vergeten, was dat in de kattenvoerfabriek. Dat was niet minder dan de hel. Vijftienjarige jongens schraapten er maden uit rottend vlees; wat overbleef, werd verwerkt tot kattenvoer en in bakjes gedaan. De geur was vreselijk en hing overal. Ook op mijn afdeling, waar bakjes kattenvoer die over de datum waren en bol stonden van bederf retour kwamen. Die moest ik stickeren met een nieuwe houdbaarheidsdatum. De bakjes werden doodleuk doorgestuurd naar Polen.

De werkomstandigheden waren slecht: het was er ontzettend warm en ik herinner me nog hoe een van de medewerksters flauwviel. Zo met haar gezicht op de machine, de wonden in haar wangen. Zodra ik thuiskwam, sprong ik onder de douche om die lucht van mijn lijf en uit mijn haren te krijgen. Al is het dertig jaar geleden, ik kan die geur nóg ruiken. De enige reden dat ik het drie weken heb volgehouden, was dat het goed betaalde. En ja, dat voer wordt nog steeds verkocht, maar je begrijpt dat ik het mijn katten nooit heb gegeven.”

HONGERLOONTJE

Kiek (55): “De zomervakantie na groep acht – toen nog de zesde klas – ging ik bollen pellen, want ik had gehoord dat dat prima verdiende. Tenminste, als je er een beetje handig in was. Ik ging langs bij een schuur, werd direct aangenomen en nam plaats aan een lange tafel waar ijverig werd gepeld. Supergezellig, maar je werd per mand gepelde bollen uitbetaald en die van mij kwam maar niet vol. Na een week lang acht uur per dag pellen kreeg ik mijn allereerste loon ooit: een bruin envelopje met 35 gulden erin. Een vermogen vond ik, waar ik direct een badpak van kocht dat ik die hele zomer heb gedragen. Een rekensommetje leert dat ik dus amper een gulden per uur verdiende. Geen talent voor bollenpellen én niet voor rekenen, dus!”

ROK VERPLICHT

Francisca (49): “Tijdens mijn studie werkte ik elke zomer voor het Nederlands Israëlietisch Seminarium, een organisatie die cursussen Joodse vakken organiseert en opleidingen voor religieuze functionarissen. Het werk was interessant, het betaalde prima en ik kon goed overweg met de mediarabbijn. Het enige minpuntje was de kleding. Dat ik elke dag een rok en panty moest dragen, vond ik echt verschrikkelijk. Ik droeg nooit rokken. Omdat ik op de modeacademie zat, had ik de rok zelf gemaakt van een lap stof van drie gulden. En geloof het of niet: die rok heb ik al die zomers elke dag gedragen.”

AAN DE HAAK

Marieke (55): “Ik stond als zestienjarige in het supermarktje van camping Vogelenzang. Op het terrein was ook een kroeg die werd uitgebaat door een Engels stel, met wie we na werktijd altijd blowden. Op een gegeven moment zou er een feestavond zijn met een varken aan het spit – wat ik niet wist. Toen ik nietsvermoedend de donkere voorraadkelder in liep en mijn T-shirt ergens aan bleef plakken, voelde dat heel naar aan. Ik schoot naar het lichtknopje, zag een dood varken aan een haak hangen en hoorde in mijn hoofd het nummer Meat is murder van The Smiths. Ter plekke besloot ik nooit meer vlees te eten, en daar heb ik me tot op de dag van vandaag aan gehouden!”

Van zes tot zes

Francisca (51): “Terug in Nederland, na mijn jaar college in Amerika, kreeg ik vlak voor de zomer de borg van mijn studentenkamer teruggestort. Daarvan kon ik een ticket naar Amerika kopen, waar ik naartoe wilde om mijn vriendje te zien. Daar logeerde ik bij mijn college-
vriendin Karyn en samen werkten we op haar opa’s boerderij in Indiana.

Overdag was het dertig graden en werkten we van zes tot zes op het land om de aubergines, prei, courgettes, dille en basilicum te oogsten. Dat verkochten we de dag erna op de boerenmarkt van Chicago. Dan stonden we om vier uur ’s nachts op en reden in twee uur naar Chicago, waar midden in het business district de groenten de kraam uit vlogen. Het was geweldig om de zakenvrouwen te zien die hier tiptop gekleed, maar wél op Reeboks hun groenten haalden. Aan het eind van de werkweek werden we uitbetaald; gemiddeld verdienden we tussen de drie- en vierhonderd dollar. Veel geld, maar ik heb nooit meer zo hard gewerkt als ik daar deed. In het weekend kwam mijn vriendje Jeff en dan gingen we zelfs nog naar de club in Chicago, maar ik herinner me vooral dat ik snel aftaaide om in de auto te gaan slapen.”

GOUDEN TIJD

Juul (53): “Via via kwam ik terecht in het Nepalese consulaat aan de Prinsengracht, waar ik die zomer niets anders hoefde te doen dan binnenkomende faxen – toen iets totaal nieuws – door te faxen naar Nepal. Daar kreeg ik honderd gulden per dag voor. Als er één fax per dag binnenkwam, was het veel. Het was letterlijk een gouden tijd.”

BEETJE BENAUWD

Amanda (44): “In mei 1995 was ik in afwachting van de uitslag van mijn eindexamen. Ik schreef een brief naar een delicatessenzaak en werd aangenomen in het piepkleine winkeltje, waar nauwelijks plaats was voor één collega en mij. Omdat we elkaar in de pauzes aflosten, zat ik tussen de middag moederziel alleen buiten op een bankje met mijn pakje Tjolk en boterham met pindakaas. De derde dag moest ik satéprikkers rijgen met stukjes inktvis en olijven. Ineens werd ik licht in mijn hoofd en voor ik het wist, spuugde ik de hele boel onder. Doodongelukkig zat ik op dat bankje bij te komen, toen ik een telefooncel in het vizier kreeg. Ik rende ernaartoe, belde huilend mijn vader of hij me alsjeblieft NU wilde komen halen en ben nooit meer teruggegaan.”

“DAAR ZAT IK, MOEDERZIEL ALLEEN OP EEN BANKJE MET MIJN PAKJE TJOLK”

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

DIZZY VAN DE DAMPEN

Joke (72): “Een jaar of vijftien, zestien was ik toen ik na de eerste werkdag van mijn vakantiebaantje bij de fabriek van Lucas Bols helemaal dizzy naar buiten wankelde.

Ik had de hele dag flessen zoete bessenjenever in een doos moeten zetten, waarvan er regelmatig een sneuvelde, dus was ik ook nog plakkerig van dat spul. De volgende dag waagde ik een nieuwe poging, maar halverwege de dag ging het echt niet meer. Zelfs nu nog word ik misselijk als ik die weeïge, zoete geur ruik.”

FOTOCLUB

Leontien (53): “In het dorp waar ik woonde was speeltuin Linnaeushof dé plek voor een vakantiebaantje. Toen ik me daarvoor kwam aanmelden, werd ik direct aangenomen bij de afdeling fotografie. Je weet wel, waar de mensen na afloop hun foto kunnen kopen. We hadden een heel leuke club en als het rustig was, maakten we belachelijke foto’s van elkaar. Alle foto’s ontwikkelden we zelf, en dat bleven we zomer na zomer doen. Hoewel er weleens mensen mopperden dat wij – in tegenstelling tot de Efteling en Duinrell – nog steeds zwart-witfoto’s aanboden, was het een geweldige tijd!”

(FOTOGRAFIE: GETTY IMAGES)

Illegale plukkers

Céline (44): “In België was het gebruikelijk dat pubers aardbeien plukten. Zo zaten ook mijn broer en ik de hele dag op het veld, omringd door collega’s met een Noord-Afrikaans uiterlijk. Stomverbaasd waren we toen die van het ene moment op het andere naar het achterliggende bos vlógen. Tot we een paar minuten later een politiebusje langs zagen rijden. Blijkbaar was er een waarschuwingssysteem, maar wat dat was hebben we nooit ontdekt.”

MENEER KROON, TELEFOON

Fran: (57): “Na mijn secretaresseopleiding vond ik een vakantiebaantje als telefoniste bij een groothandel. Dat ging niet vlekkeloos. Als ik het te druk had, drukte ik alle lijnen weg en begon ik weer opnieuw, met rode wangen van de stress. Eén medewerker zat nooit op zijn plek, waardoor ik hem moest omroepen: ‘Meneer Kroon, telefoon’, hoorde ik mijn stem weer door het gebouw galmen, niet om aan te horen. Uiteindelijk zei ik maar dat meneer Kroon buiten de deur was. Erg lang heb ik er niet gewerkt.”

POETSENDE PINGUÏNS

Suzanne (51): “Via het uitzendbureau had ik als puber een baantje in de spoelkeuken van Burgers’ Zoo.

Elke ochtend was het een feestje om, vlak achter de ingang, in alle rust en als enige de pinguïns te zien die uit hun holletjes kropen, hun veren poetsten en naar het water hobbelden voor hun eerste duik.”

“DIE COLLEGA LAG VAKER MET ANDEREN IN BED DAN MET ZIJN VERKERING”

TIJD VAN MIJN LEVEN

Denise (53): “In 1988 ging ik met mijn nicht met My Way-jongerenreizen naar Benidorm. Elke avond startten we in het stamcafé van de reisbegeleiders en dat was één groot feest, dus solliciteerde ik daar naar een baantje voor het seizoen erop. De eigenaar regelde kost en inwoning. Mijn shift begon rond een uur of zeven ’s avonds, rond middernacht ging ik richting discotheek Starlight met een grote bak broodjes en tosti’s. Om een uur of vijf ’s morgens liep ik terug naar het café om daar het ontbijt te regelen.

Dat zeven dagen per week. Mijn appartement deelde ik met een collega, die vaker met anderen in bed lag dan met zijn verkering. Met muren van bordkarton was ik daar snel klaar mee. Via bevriende reisleiders regelde ik een ander appartement. Dat viel buiten de ‘inwoning’, dus met een uurloon van zes gulden bleef er na drie maanden niks over. Toch zou ik het direct weer doen! Ik heb zo gelachen, me verbaasd over de schaamteloosheid in het Spaanse Sodom en Gomorra, maar heb er de tijd van m’n leven gehad.”

LEKKER SPENDEN

Kitty (57): “Door mijn zwager was ik binnengeloodst bij de Belastingdienst, waar ik wekenlang de leukste klusjes mocht doen. Jaloers gadegeslagen door anderen, die dag in dag uit T-biljetten op volgorde moesten leggen. Na drie weken kreeg ik negenhonderd gulden in een envelopje. Een vermogen dat ik diezelfde dag tot op de laatste cent uitgaf bij Salty Dog, Foxy Fashion en Mac & Maggie.”

Dit artikel komt uit:
Libelle - Editie 36 - 2022

Libelle - Editie 36 - 2022
Terug naar overzicht
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
Wie denkt Roxeanne Hazes wel dat zij is?
Nieuwe Revu

Wie denkt Roxeanne Hazes wel dat zij is?

PROFIEL — Het helaas al jaren voortslepende Hazes-familieconflict krijgt een nieuw hoofdstuk door de afzegging van Roxeanne Hazes (29) voor het meezingfeest Holland Zingt Hazes in 2023. Een gemis?

Lees meer
Vrouw die de Meilandjes miljonair maakte maar afgedankt werd, slaat keihard terug!
Story

Vrouw die de Meilandjes miljonair maakte maar afgedankt werd, slaat keihard terug!

Toen de Meilandjes ruzie kregen met hun manager Valérie Lempereur, de vrouw die de markante familie nota bene definitief op de kaart zette, typeerden ze haar ineens als onbetrouwbaar. Valérie, die deze week met een autobiografie komt, kondigt in Story haar zoete wraak aan...

Lees meer
De Engelse Escobar gaat cashen
Panorama

De Engelse Escobar gaat cashen

In november wordt de grote Britse crimineel Curtis ‘Cocky’ Warren (59) vrijgelaten. ‘De Engelse Escobar’ zat dertien jaar vast. In die tijd is er een hoop veranderd. Zo is hij ineens een celebrity geworden.

Lees meer
Geldvragen
MAX Magazine

Geldvragen

FINANCIEEL JOURNALIST JAAP ROELANTS BEHANDELT IEDERE WEEK VRAGEN VAN MAX-LEZERS. Deze week: de gewone consument wordt de dupe van de strijd van de banken tegen crimineel geld. En wanneer stort de bank mijn te veel berekende rente terug?

Lees meer
Zelfs de desserts hebben schitterende herfstkleuren
Libelle Special

Zelfs de desserts hebben schitterende herfstkleuren

Met kastanjeroom en gehakte chocolade KASTANJEROOMTAART Voor 8 personen: boter om in te vetten • 6 eieren • 150 g fijne kristalsuiker • 1 blik (500 g) kastanjepuree (crème de marron) • 2 tl vanillepasta • 1 tl bakpoeder • 250 g amandelmeel • 200 ml slagroom • 100 g pure chocolade (70% cacao), grof gehakt. Extra: springvorm Ø 18 cm, bakpapier, elektrische mixer Verwarm de oven voor op 160 °C. Vet de springvorm in, bekleed bodem en zijkanten met bakpapier en vet dit ook in. Mix eieren en suiker minimaal 2 min. tot het mengsel lichtgeel en luchtig is. Voeg 400 g van de kastanjepuree toe en mix op lage stand tot het mengsel glad is. Voeg vanillepasta, amandelmeel en bakpoeder toe en spatel dit er zo luchtig mogelijk door. Giet het…

Lees meer