‘Ik ga gauw over mijn grenzen heen’

Hij speelt al sinds mensenheugenis de rol van Rik de Jong in de soap GTST. Ferri Somogyi (48) probeerde zijn carrière ooit uit te bouwen in Amerika, maar is nu naast soapacteur ook ondernemer en vader. Zijn gezondheid houdt hij nauwlettend in de gaten, want: ‘Mijn vader, biologische moeder en broer zijn overleden; allemaal gezeik met het hart.’

Je bent al sinds 1995 zo’n beetje elke dag op tv. Hoe ga je om met die bekendheid?

‘Ik denk nog steeds honderd keer per dag aan mijn vader. Gister dacht ik nog: godverdomme, ik mis je zo’

‘Bekend zijn is nu veel relaxter dan vroeger. In het begin van mijn tijd bij GTST, midden jaren 90, had je nog niet zoveel zenders en series als nu en dus ook nog niet zoveel BN’ers. Als je in die tijd beroemd was, was je meteen heel beroemd. Dat was een gekke periode. Er lagen fotografen met telelenzen voor mijn deur en ik werd weleens gewaarschuwd dat ik die avond vooral níet mijn vuilniszakken bij de weg moest zetten. Die werden namelijk soms meegenomen door paparazzi om te kijken of er iets bruikbaars tussen zat voor een verhaal, zoals bankafschriften, bekeuringen, of wat dan ook. Ik heb ook weleens zes man security bij me gehad omdat anders de kleren van mijn lijf werden getrokken. Of dan kwam ik bij mijn auto en dan zat die helemaal onder de lippenstift. Ik had me daar niet op kunnen voorbereiden toen ik met GTST begon, ik had geen idee hoe het zou zijn om bekend te worden. Er zijn wel periodes geweest dat ik echt werd geleefd en voor je gevoel verandert alles wat je aanraakt in goud. Het barstte van de sponsoren; daar hoefde je niet om te vragen, maar ze kwamen met bosjes op je af. Ik had er op een gegeven moment twintig: voor scooters, auto’s, kleding, horloges, reisjes, autoracen. Dat racen is peperduur, maar heb ik een aantal jaar kunnen doen, allemaal gesponsord. Nu heb je op elke hoek van de straat een BN’er; de mensen vinden dat niet meer zo heel interessant.’

Toch zorg je er handig voor dat je leuke deals sluit. Op Instagram zien we je reclame maken voor bakfietsen, stappentellers, weekendjes weg in villatenten en noem maar op.

‘Voor villatent.nl ben ik ambassadeur, net als voor de Hartstichting en EARTH Water. Die laatste firma verkoopt water, koffie, thee, chocola en dat soort dingen; van de netto-opbrengst rammen ze waterpompen in de grond in arme landen. Ik ben in Kameroen geweest om te zien hoe ze dat doen. Wat de villatenten betreft: ik vind het heerlijk om af en toe een huisje te huren of een hotelletje te boeken, maar daar is voor kinderen niks aan. Echt in een tent zitten kan leuk zijn, maar niet met drie kinderen waarvan twee heel jong. Een villatent is echt de oplossing. Het is een volledig ingerichte, luxe tent met faciliteiten als keuken en sanitair. Ideaal voor jonge gezinnen zoals wij. Dit soort samenwerkingen met bedrijven ga ik graag aan. Sommige mensen begrijpen dat niet, maar het is gewoon werk voor mij, ik doe er echt moeite voor om een product of dienst wat extra bekendheid te geven.’

Je noemde net de Hartstichting. Dat ambassadeurschap ligt voor de hand, gezien de achtergrond van je familie.

‘Ja, dat is een logisch ambassadeurschap. Mijn vader, biologische moeder en broer zijn overleden; allemaal gezeik met het hart.’

Je vijf jaar oudere broer Sandor overleed achttien jaar geleden heel plotseling aan een hartstilstand. Wat weet je nog van dat drama?

‘Ik zat in Los Angeles toen het gebeurde. Hij was gaan zwemmen, maar hij had al heel lang niks meer aan sport gedaan. Hij stapte met zijn gezin in de auto, zijn vrouw naast hem en zijn kinderen op de achterbank. Hij reed naar huis, parkeerde zijn auto voor de deur en kreeg een droge mond. Hij begon met zijn tong te draaien en ze hebben de ambulance gebeld. Maar toen die arriveerde, was het al te laat. Hij is heel snel overleden.’

Wat weet je nog van hem?

‘Hij was heel beschermend naar mij toe, ongelooflijk lief, we hebben nooit onenigheid gehad. Echt mijn grote broer. We hadden een heel goede band. We zagen elkaar in sommige perioden niet heel vaak, maar het ging bij ons ook niet om kwantiteit, meer om kwaliteit. Hij was echt een gezinsmens en ongekend lief voor zijn kinderen, echt niet normaal. Zijn kinderen, mijn neefjes dus, waren nog maar heel jong toen ze hun vader verloren. Ze zijn nu in de twintig en weten er niet zoveel meer van.’

Het moet een vreselijke impact hebben gehad op jullie levens, zo’n gezinsdrama. Heeft je broers vrouw zich kunnen herpakken?

‘Dat heeft een tijdje geduurd, maar ze heeft zich op kunnen richten en is hertrouwd. Ze moest ook wel door, want ze had twee jonge kinderen en stond er plotseling alleen voor.’

De hartklachten in je familie zijn erfelijk; ben je weleens bang voor je eigen hart?

‘Ik laat me regelmatig checken en het ziet er op zich wel goed uit; sommige waarden zijn licht verhoogd, zoals mijn bloeddruk. Daar heb ik iets voor. Ik moet het gewoon in de gaten houden. Niet gaan roken sowieso.’

En veel sporten? Of juist niet?

‘Vroeger heb ik heel veel gesport, in Los Angeles ben ik drie jaar lang personal trainer geweest. Toen mijn broer overleed, ben ik zo geschrokken dat ik zeven jaar niet heb durven sporten. Bij hem ging het mis na het sporten. Ik was daar toen wel bang voor geworden, ja. Ik ben opgeleid in de gym Venice Beach – dat is die sportschool van Arnold Schwarzenegger – tussen de hardcore-bodybuilders. Ik was zelf niet zoals zij, want ik had geen zin om al die rommel te slikken, maar ik trainde wel met ze. Ik heb 25 jaar gevoetbald, op honkbal gezeten, veel gebasketbald, zes jaar gekart en commandotraining gehad in diensttijd. Bij alles wat ik deed, verlegde ik mijn grenzen. Ik ga heel makkelijk over mijn eigen grenzen heen. Ik dwong mezelf daartoe, ik ging net zo lang door totdat ik niet meer kon. Dat zit nog steeds in mijn systeem. Dus als ik alleen train in de sportschool, kan ik niet zo goed mijn grenzen bepalen. Ik ga gauw te ver. Ik moet dus met iemand trainen die me afremt. Het is een paar keer misgegaan in de sportschool, ik trainde te hard. Elke druppel energie die ik in mijn lijf had, perste ik eruit, maar na afloop kwam mijn hartslag niet meer terug in het rustige ritme. Met het drama van mijn broer in het achterhoofd was dat natuurlijk vreselijk eng om mee te maken. Jarenlang heb ik niet gesport, totdat ik een trainer vond die ik vertrouw.’

Toen je net opsomde wie er was overleden aan hartklachten, noemde je expliciet je biologische moeder. Waarom omschrijf je haar zo?

‘De vrouw die mij op de wereld heeft gezet, mijn biologische moeder dus, daar had ik geen contact meer mee. Ze is een paar jaar geleden overleden. Margriet beschouw ik als mijn moeder, zij heeft me vanaf mijn veertiende samen met mijn vader opgevoed. Zij leeft nog en gaat heel oud worden, ze is een sterke vrouw.’

Hoe voelt het om als enige uit het oorspronkelijke gezin nog over te zijn?

‘Dat is weleens moeilijk. Ik kan op niemand leunen, behalve op Margriet; ik ben degene op wie geleund gaat worden. Maar daar was ik mentaal wel klaar voor, hoor. Ik denk trouwens nog wel steeds honderd keer per dag aan mijn vader. Gister had ik bijvoorbeeld nog een momentje van: godverdomme, ik mis je zo. Het zinnetje van Stef Bos: “Papa, ik lijk steeds meer op jou” is zó van toepassing op mij... Mijn handelingen, mijn humor, mijn keuzes. Ik maak heel vaak keuzes die ik van hem heb geleerd, hij was gewoon echt mijn dirigent. Zowel zakelijk als privé denk ik bij iedere beslissing na over wat hij zou doen of adviseren. Hij heeft ooit iets heel moois tegen me gezegd: “Jij bent mijn reïncarnatie.” Hij wilde al het goede op mij overbrengen, maar hij wilde wel dat ik het beter zou doen dan hij. Daar ben ik vandaag de dag wel constant mee bezig. Soms denk ik bij iets: zo zou hij het hebben gedaan, maar dit kan nog wel iets beter. Mijn vader was te goed, hij liet soms wel een beetje over zich heen lopen, vind ik. Dat probeer ik te voorkomen bij mezelf.’

Lukt dat? Of overkomt jou dat ook?

‘Dat gebeurt weleens, maar ik ben me er dan wel bewust van. Ik heb ook niet altijd zin om een strijd aan te gaan, ik kan zoiets hebben van: jij wordt er gelukkig van, ik ligt er niet wakker van, klaar. Maar als ik ergens last van ga krijgen, dan ga ik er hard tegenin. Ik ben daar een stuk harder in geworden. Voor mijn bedrijf shoutout.vip heb ik soms met grote partijen te maken, dan kan ik echt niet over me heen laten lopen.’

Mensen kunnen via die site een videoboodschap bestellen via jouw bedrijf, hoe werkt dat precies?

‘Fans kunnen een filmpje met een persoonlijke boodschap bestellen die dan door de BN’er van hun keuze wordt opgenomen. Er stonden er maar een stuk of tien op toen ze me vroegen of ik ook een profieltje wilde aanmaken. Ik vond het concept dusdanig interessant, dat ik erbij wilde horen. Het komt uit Amerika en het idee is briljant. Vroeger wilde je graag een handtekening van je idool, tegenwoordig kun je tegen betaling een videoboodschap krijgen. Ik ben gaan helpen met het zoeken van BN’ers die mee willen doen en nu ben ik mede-eigenaar. We bestaan nog maar een jaar, hebben al een goede omzet gedraaid en er zijn al 260 man aan boord. Het is best uniek om als nieuwe onderneming meteen winst te maken. Het is best hard werken naast GTST en mijn gezin, maar ik krijg er ontzettend veel energie van.’

‘Als je in Los Angeles komt, denk je eerst: dit is het paradijs. Iedereen doet aardig. Maar ze zijn niet aardig, ze doen alsof’

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Al abonnee?
Log in om verder te lezen

Over GTST gesproken: je bent nu al in drie periodes verbonden aan de soapserie, de laatste keer vanaf 2016. Waarom blijf je terugkomen?

‘De serie ligt me goed. Het is acteren met een hoge snelheid en vooral ook veel acteren. We moeten in heel korte tijd heel veel opnemen. We werken er met meer dan tachtig man aan, het is een te gek cluppie mensen. Het is hecht, relaxed en leuk. Ik ben in die 25 jaar misschien vijf keer met tegenzin naar mijn werk gegaan, dat kunnen heel weinig mensen zeggen. Zo leuk is het gewoon.’

Die keren dat je geen zin had: waarom was dat?

‘Ruzie met een collega. Het boterde niet tussen ons op de set.’

Wie was dat?

‘Zeg ik lekker niet.’

In 2005 verliet je de serie om je geluk te gaan beproeven in Amerika. Je wilde daar als acteur ook graag voet aan de grond krijgen?

‘Ik wilde weleens kijken hoe ver ik kon komen. Ik kwam sinds mijn achttiende al een keer of vijf, zes per jaar in Californië, ik wilde altijd al een keer terug. Niet alleen maar om te acteren, maar als je er toch bent, ga je dat wel proberen natuurlijk. Ik vind het altijd dom dat mensen die een droom hebben, er niks aan doen om die uit te laten komen. Dan blijf je dus dromen. Ik wil ze waar proberen te maken.

Een van die dromen was om een tijdje in Amerika te wonen en te kijken of ik daar aan de bak kon komen. Natuurlijk wist ik dat alle ogen op me gericht zouden zijn en dat ik bakken met kritiek over me heen zou krijgen als ik na een paar jaar weer terugkwam zonder enkele rollen van betekenis te hebben gespeeld in Hollywood. Maar wat is er in hemelsnaam mis met iets gewoon proberen om te kijken of je het maximale eruit kan halen? Ik weet wel waarom er zo zuur werd gereageerd destijds: mensen zijn altijd bang dat je hún droom leeft. Het is een soort afgunst of zo. Ik heb er niks mee, en het raakt me ook niet. Ik was in die tijd al heel sterk en niet omver te krijgen. Ik heb een machtig mooie tijd gehad daar en heel veel geleerd in Los Angeles. Als je er te veel in opgaat, maakt die stad je echt kapot. Ik kwam er al dusdanig lang, dat ik wist hoe ik het moest benaderen: sowieso niet in het centrum wonen, want daar zit alle drama. Ik had een huisje op het strand, weg van de drukte. Ik wist hoe ik mijn leven moest opbouwen: eerst een huis regelen, dan alle verzekeringen, dan een sociaal leven opbouwen en pas als die basis staat, ga je het drama opzoeken. Dan zoek je een manager en een agent en ga je kijken waar je audities kunt doen. Er werd mij gezegd dat ik het niet zou redden als ik niet de volle 100 procent zou geven, maar dat is me niet gelukt. Dan had ik alles naast me neer moeten leggen, alle feestjes moeten afstruinen om te netwerken, met iedereen aanpappen, tientallen cursussen doen, honderden audities opzoeken: non-stop erin duiken. Maar dan had ik geen leven meer gehad.

Ik wilde het op 80 of 90 procent proberen; met het minimale het maximale proberen te bereiken. Tja, en dat werkte niet. Dan was ik op een feestje en kreeg ik op één avond drie rollen aangeboden. Dat slaat al nergens op, want ze kennen je niet. Dan vraag je een kaartje en check je op IMDb of het wel deugt. Veel beloftes, weinig resultaten. Ik zou bijvoorbeeld voor X-Men 2 een rol krijgen. Zat ik daar met de regisseur en de producent aan tafel in het Beverly Hilton Hotel en dan denk je: dit kon weleens wat worden. Maar nooit meer wat van gehoord natuurlijk. Als je in Los Angeles komt, denk je eerst: dit is het paradijs. Iedereen doet aardig. Maar dat is het verschil: ze zijn niet aardig, ze doen alsof.’

Je kon van het acteren niet leven in Amerika, hoe voorzag je in je levensonderhoud?

‘Ik heb allerlei baantjes gehad. In de makelaardij gezeten, als personal trainer gewerkt en een tijdje limousinechauffeur geweest. Toen gebeurden er echt rare dingen op de achterbank, van zwaar drugsgebruik tot triootjes en seksfeestjes. Dan deed ik de tussenwand omhoog, dat hoefde ik niet te zien. Ik kreeg soms enorme fooien, tot wel 200 dollar, dat was wel leuk voor mij als jonge vent in die tijd.’

De jonge vent van toen is een verantwoordelijke papa nu. Op je Instagram mijmer je over je elektrische bakfiets en zeg je hoe heerlijk het is om de kinderen erin naar school te brengen, samen liedjes te zingen, boodschappen te doen en naar iedereen te zwaaien. Je bent duidelijk nog niet van je roze wolk af geflikkerd?

‘Haha, er is niks aan gelogen. Sinds ik een kinderwens heb, zie ik vaders of moeders met hun kinderen in een bakfiets lol hebben. Dat is een soort ideaalplaatje voor me geworden, het heeft iets perfects. Ik heb mijn dochter Véda van 3 jaar vanmorgen nog met de bakfiets naar school gebracht, ze gaat dan helemaal uit haar dak. Zingen, plezier maken en soms te hard over de hobbels gaan en dan mopperen dat papa niet zo hard moet rijden. Ze kan al heel goed praten voor haar leeftijd. We hebben nu zo’n asymmetrische Harry Potter-achtig speelhuisje geïnstalleerd in onze tuin, mán wat een gaaf ding. Ik wou dat ik die had gehad in mijn kindertijd, haha.’

Is het altijd leuk om vader te zijn?

‘Niet altijd, nee. We hebben drie kinderen; naast ons dochtertje Véda hebben we in mei dit jaar een tweeling gekregen. Die zijn dus nog piepjong en ze slapen naast ons, aan beide kanten eentje, in van die co-sleepers. Als de één wakker wordt, maakt hij de ander ook wakker en moeten we er ’s nachts uit om een flesje te geven. Gelukkig slaapt Véda de hele nacht door. Maar ik wil er af en toe wel even op uit, leuke dingen doen. Dus als ik een feestje heb, drie, vier biertjes drink en laat thuis ben, terwijl ik er ’s nachts nog één of twee keer uit moet én de volgende ochtend vroeg moet opstaan, ja, dat hakt er wel in. Maar het sociale heb ik wel nodig. Daar betaal ik af en toe wel de prijs voor, maar ik moet zeggen dat het me steeds beter en makkelijker afgaat. En mijn vrouw ook, die is echt briljant op dat gebied.’

Ben je nooit te moe of te slaperig op de opnameset van GTST?

‘Nee, dat gaat prima. Ik ken mensen die ook een tweeling hebben, die af en toe hun auto langs de kant van de weg zetten om even een powernapje te doen. Ik heb dat maar één keer gehad op mijn werk, dat ik echt die 25 minuten slaap moest pakken. Weet je trouwens wat daarbij een goeie truc is? Je legt je armen op tafel, daar leg je je hoofd op te rusten terwijl je je bos sleutels in je hand houdt, zodanig dat ze op de grond kunnen vallen als je ze loslaat. Precies op het moment dat je zo dicht tegen de remslaap aanzit dat je spieren verslappen en je vingers ontspannen, klettert die sleutelbos op de grond en daar word je dan wakker van. Dan zit je qua diepte en lengte precies op de juiste hoeveelheid slaap om zonder hoofdpijn weer lekker fris door te kunnen met je dag. Dat is dus de perfecte powernap.’

Dit artikel komt uit:
Nieuwe Revu - Editie 42 - 2021

Nieuwe Revu - Editie 42 - 2021
Terug naar overzicht
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
Schadelijke straling?
Quest

Schadelijke straling?

Het 5G-netwerk in Nederland is al meer dan een jaar in gebruik. En volgens iedereen die er verstand van heeft, is het veilig. Toch zijn sommige mensen bang voor 5G-straling. Waarom is straling soms gevaarlijk? En wat maakt 5G juist wél veilig?

Lees meer
‘Gezien de verwondingen zal ze hebben gevochten voor haar leven’
Flair

‘Gezien de verwondingen zal ze hebben gevochten voor haar leven’

Dertien jaar geleden overleed Mariska, de vriendin en pleegzus van Bibi (38), onder verdachte omstandigheden in Honduras na een avond stappen met haar duikinstructeur, die vervolgens op de vlucht sloeg. “Dat hij nu gewoon rustig doorleeft in Australië is niet te verkroppen.”

Lees meer
BRIDGET MAASLAND “Stilstaan is voor mij geen optie”
Libelle

BRIDGET MAASLAND “Stilstaan is voor mij geen optie”

Presentatrice Bridget Maasland (47) zit niet stil. Ze is bezig met drie programma’s én ze rondde afgelopen jaar een regie-opleiding af. “Volgens mijn psycholoog maken vrouwen hun beste werk doorgaans ná de overgang. Dus ik zit te wachten.”

Lees meer
Wat speelt er allemaal rondom Marco Borsato?
Story

Wat speelt er allemaal rondom Marco Borsato?

Het is momenteel geen pretje om in de schoenen van Marco Borsato (54) te staan. Bizarre geruchten over nieuw overspel en zelfs vermeend ongepast gedrag bij destijds minderjarige meisjes, fysiek letsel, een uitgestelde clubtour en zijn afwezigheid in de nieuwste War Child-campagne maken van de zanger een veelbesproken man. Story sprak met de betrokkenen, waarvan er een reeds een advocaat in de armen genomen heeft!

Lees meer
Dreaming of a pink Christmas …
WONEN Landelijke Stijl

Dreaming of a pink Christmas …

Ieder jaar rond deze periode keert dezelfde vraag terug: hoe zullen we deze kerst ons huis sfeervol decoreren? Kies jij voor klassiek rood en groen, of mag het eens wat anders zijn? Wat dacht je bijvoorbeeld van deze combinatie van oudroze, koper, nude en groentinten?

Lees meer