‘Ik vertik het om in angst te leven’

Een paar dagen nadat hij verdacht hinderlijk gevolgd werd op de snelweg en zijn beveiligingsteam vreesde voor een aanslag, spreken we John van den Heuvel. Hij is erg stellig: “Zoiets went nooit, maar ik laat me mijn werk niet afpakken door dat tuig.”

‘Ik ga mensen niet met fluwelen handschoenen aanpakken omdat ze toevallig bekend zijn’

Het interview met John van den Heuvel was net ingepland. Het nieuwe seizoen van Ontvoerd kwam eraan en hij wilde graag meewerken, maar dan wel telefonisch. Dit vanwege de veiligheid. Het kan wel, persoonlijk afspreken met de misdaadverslaggever, maar dat kost moeite. Even naar buiten om een rondje hard te lopen is al gedoe sinds John permanent wordt beveiligd, dus een interview inplannen kost helemaal tijd. Dat dat ‘gedoe’ evengoed broodnodig is, bleek krap een dag na Johns toezegging. Een halfjaar nadat Peter R. de Vries werd doodgeschoten, leek het er even op dat criminelen hetzelfde van plan waren met John. Een auto die te lang achter het mini-konvooi van de misdaadverslaggever bleef plakken, deed zijn beveiligers in elk geval het ergste vrezen. Met als gevolg: chaos, rumoer en een urenlang afgezette snelweg A2. Pas een paar dagen later bleek het incident op louter toeval te berusten. Wellicht dat dat de reden is dat we de dag nadat dat laatste nieuws naar buiten kwam een uiterst kalme John van den Heuvel aan de telefoon hebben.

Lekker begin van het jaar, John.

“Ja, het was even schrikken… Het komt regelmatig voor dat er nieuwsgierige mensen achter ons mini-konvooi aan rijden – ons proberen bij te houden, kijken wie er in de auto zit – maar meestal haken ze af als ze zien dat het om politie gaat. Helemaal als de mannen het bordje ‘afstand houden’ aanzetten. In dit geval was dat niet zo: deze meneer was nogal hardnekkig. Dan kan ik alleen maar blij zijn dat mijn beveiligers alert reageren en geen enkel risico nemen. Maar inmiddels is de rust weergekeerd, dus ik ga weer verder met mijn werk. Het went nooit, maar ik word al ruim vier jaar beveiligd, heb in die tijd al best wat meegemaakt en ik wil er toch vooral niet te lang in blijven hangen. Ook deze keer niet.”

Word je niet ontzettend somber van dit werk, van deze manier van leven?

“Nee, zo zit ik niet in elkaar. Ik snap dat het vak dat met zich mee kan brengen, dat je zwartgallig kunt worden omdat je zo veel bezig bent met de zelfkant van de maatschappij, maar ik merk daar zelf absoluut niets van. Ik weet dat die dreiging er is, maar dat was al zo toen ik nog politieagent was. En ook toen ik voor De Telegraaf ging werken en schreef over mensen als Johan ‘De Hakkelaar’ Verhoek en Klaas Bruinsma. Gevaar heeft altijd een rol gespeeld, met dit werk maak je lang niet iedereen blij. Alleen is die dreiging de laatste jaren nóg nadrukkelijker geworden, want journalisten worden niet meer gezien als mensen die hun werk doen, maar als mogelijk doelwit van de georganiseerde misdaad. Toch is er feitelijk niet zo veel veranderd in mijn leven. Ik kan alles doen wat ik wil, probeer net als ieder ander leuke dingen te doen. Dat lukt over het algemeen prima, maar zo’n incident zet je wel weer even met beide benen op de grond.”

Is het ’t waard, een baan die zo veel ellende met zich meebrengt?

“Dat vind ik een verkeerde vraag. Natuurlijk is het een groot offer, maar ik heb nu eenmaal voor een vak gekozen waar wat meer risico bij komt kijken. Maar dat geldt ook voor een politieagent of voor een soldaat die naar Uruzgan wordt gestuurd. Tegen die mensen zeg je ook niet: het is te gevaarlijk, stop maar met je werk. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er is gebeurd met Peter R. de Vries en Derk Wiersum, maar ik zou tot op het bot gefrustreerd raken als ik door het tuig dat hen heeft vermoord iets anders zou gaan doen. Ik vind mijn werk leuk en belangrijk, dat ga ik niet laten afpakken door mensen die niet blij zijn met wat ik doe. Ik wil mijn principes niet verloochenen.”

Hoe gaat je gezin om met die principes?

“Die principes hebben consequenties voor mijn gezin, dus daar hebben we het wel over – zeker na het incident. Dat vind ik ook niet meer dan logisch. Maar het is niet zo dat het ons leven bepaalt. Wij zitten wat dat betreft op één lijn: we leven niet in angst en dat laten we ook niet gebeuren. Dat klinkt misschien makkelijk, maar zo is het echt.”

Is het moeilijk om met jou samen te leven?

“Door de omstandigheden is het nu wel lastig, maar ik prijs me zeer gelukkig met een vrouw die mij tot op de dag van vandaag met alles wat in haar zit steunt en naast me staat. Als je die steun niet hebt van je thuisfront is dit een lastig vak. Dan moet je ervoor kiezen om alleen in het leven te staan of te zeggen: ik stop ermee. Anders is het niet te doen.”

Hoe verklaar je dat jullie relatie zo goed standhoudt ondanks alle ellende?

“Als ik voor mezelf spreek: onvoorwaardelijke liefde. In goede en slechte tijden, dat is letterlijk de gelofte die je aflegt als je gaat trouwen. Niet dat het nu per se alleen maar een slechte tijd is, want we doen ook echt veel leuke dingen.”

Zoals?

“Buiten die lockdowns om kunnen wij net als iedereen naar de bioscoop of uit eten. En we houden van reizen. Liefst wel een beetje luxe, want ik ben niet van het primitieve: ik ga niet met een backpack de jungle in. Gelukkig kunnen we ons dat permitteren, want ik werk hard. Dan is het fijn als je ook hard kunt genieten. Het kost wat meer voorbereiding dan bij andere mensen, maar iedereen die zich bezighoudt met mijn beveiliging weet dat mentale veiligheid minstens zo belangrijk is als fysieke veiligheid. Ik hoef dus niet hoog en droog in een safehouse te zitten waar ik nooit meer uit kom.”

‘We zitten op één lijn: we leven niet in angst en dat laten we ook niet gebeuren’

Heb jij die adrenaline van jouw vak stiekem ook nodig?

“Dat is een terecht punt, want ik heb altijd voor werk gekozen waarbij je met je neus vooraan staat. Maar ik merk tegelijkertijd dat ik ouder word. Als ik terugkijk naar het undercoverwerk dat ik als 25-jarige bij de politie deed… dat zou ik niet zo snel meer doen. Ik was jong, enthousiast, gedreven en die adrenaline geeft toch een ontzettende kick. Dat werkt heel goed bij mij. Dus het heeft onmiskenbaar een rol gespeeld, maar het is nu geen drijfveer meer.”

Toen Peter R. de Vries werd vermoord, twijfelde je publiekelijk of je door moest gaan – wat je uiteindelijk wel deed. Heeft ‘het incident’ daar iets aan veranderd?

“Nee, ik hoop oprecht dat ik dit werk nog een paar jaar met dezelfde drive kan blijven doen. Ik word dit jaar zestig en ik hoop dat ik straks ook nog een aantal jaren heb met wat minder stress, maar dat moment is nu absoluut nog niet aangebroken.”

‘Ik heb werk met meer risico. Maar dat geldt ook voor een soldaat of een politieagent’

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Al abonnee?
Log in om verder te lezen

Die zestig jaar, is dat een ding in huize Van den Heuvel?

Lachend: “Eigenlijk niet, want zestig is maar een getal. Het gaat erom hoe je je voelt en ik voel me fit. Ik sport veel, heb mooi werk en een lieve familie om me heen. Tegelijkertijd slaat de schrik me wel om het hart als ik besef hoe snel de laatste tien jaar zijn gegaan. Als ik straks even met mijn ogen knipper, ben ik zeventig. Dat vind ik toch een minder prettig vooruitzicht.”

‘Adrenaline heeft vroeger zeker een rol gespeeld, maar is nu geen drijfveer meer’
‘Ik heb het geloof de laatste jaren weer meer opgepakt’

Is er leven na de dood?

“Ik ga er niet zweverig over doen, maar ik ben katholiek opgevoed en ik geloof dus dat er wel iets is. Dat we boven verantwoording moeten afleggen voor wat we hebben gedaan in het leven. Na mijn jeugd ben ik een tijd ver weg gebleven bij het geloof, maar de laatste jaren heb ik het weer opgepakt. Misschien heeft dat ook te maken met tegenslagen: dat je toch geneigd bent om steun te zoeken. Maar het is niet alleen dat, want het geloof houdt mij ook een spiegel voor. Het werkt reflecterend, doet me nadenken of ik wel de goede weg bewandel: ben ik niet te ijdel, doe ik dit nu voor het geld, is dit wel oprecht?”

En? Ben je blij met wat je in die spiegel ziet?

“De ene keer meer dan de andere keer. Daarom probeer ik elke dag even terug te denken aan wat ik gezegd of gedaan heb. Soms ben ik daar tevreden over, soms denk ik: dat had beter gekund. Daar wil ik dan ook verantwoordelijkheid voor nemen, want ik ben journalist, ik neem anderen de maat, ik heb een mening over ze: dan mag ik toch minstens net zo kritisch op mezelf zijn. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen, zegt het spreekwoord. En ik ben de eerste om toe te geven dat het ook bij mij heus weleens verkeerd gaat.”

Het nieuwe seizoen van Ontvoerd begint deze week. Merk jij dat je de laatste jaren venijniger wordt tegenover daders door wat er allemaal met jou is gebeurd?

“Nee. Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel, maar ik ben geen dominee. Ik ga niet tegen verdachten of criminelen zeggen dat ze nu toch echt eens een ander leven moeten gaan leiden. Ik kan er alleen niet goed tegen als ze met een of ander jankverhaal komen, want iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Ik moet wel zeggen dat het met Ontvoerd vaak wat genuanceerder ligt. Ik kan in sommige gevallen wel begrip opbrengen voor de wanhoop waarin mensen verkeren – niet alleen voor mensen die hun kind zijn kwijtgeraakt, maar ook voor de ontvoerende ouder. Ik praat ’t niet goed, maar ik snáp ’t wel.”

Je maakt dat programma al sinds 2012. Met evenveel plezier?

“Absoluut, maar het is elke keer weer een rollercoaster: na de opnames ben ik altijd totaal gesloopt. We denken in het voortraject goed na over hoe we gaan handelen, maken een draaiboek, maar het is nog nooit zo gegaan als we hadden gedacht. Dat is leuk en bijzonder, maar het vergt ook veel van de ploeg, het vreet energie. Ook omdat het programma niet stopt als we klaar zijn met draaien. We blijven contact houden met beide partijen, willen weten hoe de situatie zich naderhand ontwikkelt.”

Zijn er ook mensen die niet meer met jou willen werken omdat ze het te link vinden?

“Het is nooit recht in mijn gezicht gezegd, maar ik sluit dat niet uit.”

Toch zijn er – afgezien van een roedel criminelen – weinig mensen die een hekel aan jou hebben, terwijl iemand als Peter R. de Vries naast lof ook regelmatig kritiek over zich heen kreeg. Hoe verklaar je dat?

“Als het over mijn vakgebied gaat, ben ik behoorlijk uitgesproken. Ik kan dan fel zijn en op de persoon spelen, maar ik wéét waar ik het over heb. Peter had veel meer het gevoel dat hij óók moest domineren in het publieke debat. Dat was zijn keuze, ik heb een andere keuze gemaakt. Ik hoef niet elke week drie keer in een talkshow te zitten om over van alles en nog wat mee te praten. Zeker niet als het niet over mijn vak gaat. Dat wil niet zeggen dat ik er geen mening over heb, maar ik ben net als die schoenmaker: ik blijf bij mijn leest.”

TV Ontvoerd, RTL 4, vanaf zondag 30 januari

Dit artikel komt uit:
Veronica Superguide - Editie 5 - 2022

Veronica Superguide - Editie 5 - 2022
Terug naar overzicht
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala
Weekend

Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala

Toute royale kwam naar Oslo voor het feestje van de achttienjarige erfprinses Ingrid Alexandra. Voor heel wat jonge royals was het hun eerste konink lijke bal. Zoals voor prinses Amalia en haar Belgische collega prinses Elisabeth.

Lees meer
Wat u nog niet wist over Chantal Janzen
Story

Wat u nog niet wist over Chantal Janzen

Dit jaar zit Chantal Janzen (43) twintig jaar in het vak, en dat vraagt om evenzoveel leuke, interessante en opmerkelijke weetjes over de talentvolle presentatrice en musicalster. Want wist u bijvoorbeeld dat ze kampt met hoogtevrees, dit jaar oma wordt, in therapie is geweest en dat haar ooit zo innige band met showbizzcollega Linda de Mol ernstig bekoeld is?

Lees meer
FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk
Party

FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk

Eerst moest ze al afscheid nemen van haar zoon Benjahmin (20) die naar Amerika ging om zijn basketbalcarrière te vervolgen en nu vertrekt ook Anouks dochter Phoenix (17) naar de USA, nadat ze een aanbod heeft gekregen van The Washington State University om daar te komen basketballen. Ook vertrekt haar zoon Elijah (18) na de zomer voor vier jaar naar het buitenland voor een studie. De pasgetrouwde Anouk is supertrots dat ze hun dromen waar gaan maken, maar zal haar uitgevlogen kinderen enorm gaan missen, zegt ze.

Lees meer
De ware reden achter huwelijk Hans Klok
Story

De ware reden achter huwelijk Hans Klok

‘Op maandagmorgen naar het stadhuis’ Hans Klok (53) heeft de afgelopen tijd zijn leven onder de loep genomen. De illusionist wilde weten of hij iets te vrezen heeft. ‘Ik vind het verschrikkelijk hoe mijn collega’s de afgelopen maanden onder vuur zijn komen te liggen en dat men in Nederland steeds meer voor eigen rechter gaat spelen,’ vertelt Hans aan Story. ‘Bij sommige van mijn collega’s, onder wie Marco Borsato, moet nog van alles bewezen worden. Maar zijn carrière is stuk. Zelfs als straks blijkt dat het niet waar is, heeft hij een wonder nodig om terug te komen. Dat is toch verschrikkelijk? En zelfs een instantie als Madame Tussauds doet daar aan mee. Zij halen zijn beeld weg en brengen daar zelfs een persbericht over naar buiten. Dat laatste hadden ze…

Lees meer
‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’
Flair

‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’

Als Jamie Crafoord (29) 22 jaar is, krijgt ze siliconen borstprotheses. Haar geluk is van korte duur, want ze wordt doodziek. Pas als ze nog maar 37 kilo weegt en in een rolstoel belandt, ontdekken ze de oorzaak: ‘zwetende’ protheses. “Ik wilde dat spul het liefst direct nog uit mijn lichaam trekken, heb geen moment getwijfeld.”

Lees meer