‘Ik werk net zo hard als voor mijn pensioen’

Hij is al 25 jaar een vast gezicht op de Nederlandse televisie, sinds begin dit jaar in de dagelijkse talkshow VI Vandaag. Alsof dat niet genoeg is, toert Johan Derksen (73) met zijn The Sound of The Blues & Americana langs de theaters en maakt tussendoor ook nog een handvol radioprogramma’s. Muziek is en blijft nu eenmaal zijn grootste passie.

Vroeger zat ik als jongetje gekluisterd aan de transistorradio. Ik wilde drummer worden. Als mijn vader mij daar de vrije hand in had gegeven, was ik ongetwijfeld ook geslaagd in die wereld. Ik had zo’n power om verder te gaan in de muziek, maar een fatsoenlijk drumstel kwam er bij ons thuis niet in. Als je zoals ik uit een rechts-christelijk milieu in de Betuwe komt, dan is drummer worden het ergste wat je kan overkomen.

Mijn vader was een driftige, dominante man met een kwaaie dronk en ik echt zo’n zestigerjarenkind met lange haren. School vond ik zonde van mijn tijd; ik wilde muziek maken. Dat botste enorm thuis. De sfeer was niet te harden. Mijn moeder was een schat van een vrouw en speelde altijd voor vredesengel. Daar liep ze regelmatig klappen bij op. Die man heeft eigenlijk haar hele leven verwoest. Voor hij dat bij mij kon doen, heb ik de benen genomen. Voetbal was mijn enige vluchtroute. Tegen voetballen had hij geen bezwaar en zo was ik van hem verlost.

Ik ben op mijn 16de naar het voetbalinternaat van Go Ahead Eagles gegaan en ben nu nog steeds onderweg. Voor mijn moeder kwam ik af en toe naar huis; ik belde haar elke dag even. Ze is veel te jong gestorven. Toen zij overleed, was ik 30 jaar en was mijn vrouw Linda zwanger van Marieke.

Mijn vader is nooit milder geworden. In zijn ogen deed ik het nooit goed. Het was een vervelende man die ongetwijfeld met de beste bedoelingen mijn hele leven wilde regisseren. Ik bleef hem wel opzoeken en ging de confrontaties uit de weg. Hij deed zijn best een goede opa te zijn, maar het is nooit echt goedgekomen tussen ons. Zelfs op zijn sterfbed zei hij dat het maar goed was dat hij me bij die muziek had weggehouden. Zijn overlijden deed me geen groot verdriet; de dood van mijn moeder was wel een enorme klap voor mij.

Tien jaar later overleed mijn vrouw Linda na een val. Ik kwam’s avonds laat terug van mijn werk en vond haar onder aan de trap. Marieke was 12 en lag boven te slapen. De dagen na haar dood heb ik genoeg gehuild voor de rest van mijn leven. We waren zestien jaar getrouwd geweest. Ik wist niet waar ik het zoeken moest van verdriet. De eerste paar maanden ben ik thuisgebleven om de boel op de rit te krijgen. Ik heb toen de fout van mijn leven gemaakt door een vriendin van vroeger te vragen of zij kon helpen. Ik moest weer aan het werk en wilde iemand in huis voor Marieke. Er is iets tussen ons ontstaan; ze werd zwanger en we zijn getrouwd. Veel te snel allemaal natuurlijk; ik zat nog midden in mijn rouwproces en wist niet wat ik deed.

Je moest toen nog een jaar getrouwd zijn om een echtscheiding aan te vragen. Marieke en ik hebben de dagen afgeteld. Daarna ben ik vier jaar alleen geweest en was ik huisman en alles tegelijk. In die vier jaar hebben Marieke en ik een bijzondere band opgebouwd. Op haar 17de wilde zij voor een jaar naar Amerika en in dat jaar kreeg ik weer verkering. Isabelle en ik zijn ook snel getrouwd, maar bij haar wist ik meteen zeker dat het goed zat. Zij weet niet beter dan dat ik altijd onderweg ben en heeft een eigen sociaal leven. Zo houden we het al 25 jaar vol samen.

Nu werk ik net zo hard als voor mijn pensioen. Tot halverwege de zomer heb ik niet één dag vrij. Doordeweeks heb ik die talkshows en in de weekends ben ik onderweg met mijn theatertournee. ’s Avonds zie ik mijn vrouw nooit. Zij ligt al op bed als ik om twee, drie uur’s nachts thuiskom. Ik slaap vier tot zes uur, want in de ochtend ga ik altijd met de hond naar het bos. ’s Middags ruk ik weer uit naar Hilversum of een theater. Ach, als ik stop met dit gekke gedoe ben ik ineens echt 73. Laat mij mijn gang maar gaan.

Dat harde werken zie ik niet als een verdienste. Ik heb mezelf nooit een toptalent gevonden, noch als voetballer, noch als journalist. Ik heb altijd moeten knokken en er veel energie in moeten steken. Voetballen heb ik nooit serieus genomen. Ik ben er op een gegeven moment in verdwaald en kon er goed mijn brood mee verdienen. Je hebt wel een tegengif nodig want anders ga je denken dat voetbal belangrijk is. Mijn tegengif was muziek. Ik heb me altijd met muziek en arties-ten omringd. Daaruit is ook mijn tournee met muzikanten ontstaan. Aanvankelijk geloofden maar zo’n 35 theaters erin. Tot alles meteen uitverkocht raakte en nu staan we al voor het derde jaar in 125 theaters. Die tournee is puur hobby hoor, betaald door John de Mol. Ik verdien er geen cent aan; het kost me elke avond een tank benzine. Muzikanten moeten hard werken, daar wil ik geen geld aan verdienen. Mijn lol is de artiesten bij elkaar brengen en het programma samenstellen en presenteren. Nu met die dagelijkse talkshow is dat wel erg veel, maar ik kan tegen een stootje. Ik leef op yoghurt en sultana’s, ben geheelonthouder en al lang geleden met vlees eten gestopt.

Dat kan ik heel goed, rigoureus met dingen stoppen. Ik ben een periode ongezond zwaar geweest. Daarna ben ik van de een op de andere dag gestopt met vette happen en andere rotzooi. Daar had ik geen Weight Watchers of zo bij nodig; ik bepaal zelf wat ik eet en drink. Alleen met roken ben ik niet gestopt. Mag ik iets hebben?

‘School vond ik zonde van mijn tijd, ik wilde muziek maken’

Als deze dagelijkse talkshow er niet was gekomen, had ik afscheid van de tv genomen. Mijn contract liep af, dus dat was een mooi moment geweest ermee te kappen. Ik was ons andere programma helemaal zat. Het is weggooi-amusement. Al die flauwe grappen, voetbalgeneuzel en ordinaire onzin had ik wel gezien. Er gebeuren zoveel andere, relevante dingen waar ik een mening over heb.

Natuurlijk streelt het mijn ijdelheid dat ik voor VI Vandaag gevraagd ben. Al voel ik me soms ook een geweldige lul en ijdeltuit om van mezelf te vinden dat mijn mening ertoe doet. Ik ben opgegroeid in de Betuwe en woon in Drenthe, een grotere provinciaal bestaat er niet. Het is slechts mijn mening en die durf ik te geven. Onbegrijpelijk dat mensen zich daar soms zo druk over maken. Die kritiek interesseert me niets. Ik doe niet aan twitter en facebook, dus ik krijg nog niet de helft mee.

Je analyseert jezelf weleens: als je op je 73ste nog lang haar hebt, dan betekent dat dat je enorme strijd hebt moeten leveren om jezelf te mogen zijn. Dan laat je je door niemand meer de les lezen. Ik wil blijven zeggen wat ik vind. Ook al ben ik daarmee de held van smakeloos Nederland.

Straks op mijn 75ste moet ik wegwezen. Anders word ik een hysterische oude gek die nog steeds met zijn lange haar op tv zit te schreeuwen. Je moet zelf je moment bepalen. Aan de andere kant zou ik het niet erg vinden om in het harnas te sterven. Liever dat, dan thuis op de bank. Ik ben ervan overtuigd dat als je eenmaal stopt met de hectiek, je je leeftijd gaat voelen. Daarom onderneem ik zoveel. Op mijn leeftijd moet je een beetje geluk hebben. Je kunt een akelige ziekte onder de leden krijgen of je kunt gaan dementeren. Allebei verschrikkelijk en het heeft volgens mij niets te maken met je levenswijze. Ik heb immers alles gedaan wat onze lieve heer verboden heeft. Terwijl mannen met wie ik gevoetbald heb – die nooit dronken, rookten of vreemdgingen – er nu al niet meer zijn. Met deze intensieve weken waarin ik elke dag onderweg ben, voel ik aan het eind van de week dat ik niet meer de jongste ben. Maar ik weet zeker dat ik veel minder gelukkig ben als ik thuis op de bank zinloos naar de tv zit te staren. Ik kan niet doelloos stilzitten.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Al abonnee?
Log in om verder te lezen

Na mijn pensioen hebben we een hond genomen en zijn we nooit meer op vakantie geweest. We hebben hem een keer naar zo’n opvangadres gebracht, maar hij verzette zich net zo hevig als een kind dat je voor het eerst naar de kleuterschool brengt. Ik had geen rust en heb hem de volgende dag weer opgehaald. Dat is ziekelijk hoor. Eerst sliep hij in een mand op de overloop, tot hij bang voor onweer bleek te zijn. Ging hij midden in de nacht bij mijn hoofdeinde zitten hyperventileren. Daar werd ik helemaal gek van, dus liet ik hem bij ons op bed springen. Dat hebben we geweten. De volgende avond lag hij eerder op bed dan wij. Om niet elke nacht onder een reepje dekbed te liggen, hebben we maar het breedste bed gekocht dat te koop was. Nu liggen we met z’n drieën breeduit, wij onder het dekbed, hij er in het midden bovenop. Voorheen gingen mijn vrouw en ik twee keer per jaar naar Amerika, maar reizen zit er dus voorlopig niet meer in. We zijn verder ook geen big spenders. We hebben een goed huis en allebei een goede auto; dure horloges of andere gekke dingen hoeven van ons niet. We geven liever straks onze kinderen geld om een huis te kunnen kopen. Mijn dochters zijn twee totaal verschillende types. Marieke is een beetje zoals ik: onverschillig voor autoriteiten en een bek als een scheermes. Anoeska is een echte carrièremaakster. Ze woont in Londen en werkt bij zo’n grote Amerikaanse investeringsbank. Ze werken allebei heel hard, hebben een relatie maar geen kinderplannen. Moeten ze helemaal zelf weten. Over de dood ben ik realistisch. Ik heb mijn hoop niet gevestigd op het hiernamaals. Op een gegeven moment val ik een keer om en is het gebeurd. Ik woon tegenover de kerk met zo’n mooi pittoresk kerkhofje. Daar mogen ze me neerleggen. Tegen die tijd zal ik voor een goede band zorgen. Uiteindelijk wordt iedere begrafenis een reünie die uitmondt in lachen, gieren, brullen. Van mij mag het een feest worden.”

‘Ik heb mezelf nooit een toptalent gevonden, noch als voetballer, noch als journalist’

Johan Derksen

(Heteren, 1949) was twaalf jaar lang profvoetballer (onder andere bij Cambuur en Veendam) en werkte 39 jaar bij Voetbal International. In de jaren 90 was hij manager van de bluesband Cuby + Blizzards. Op televisie werd hij bekend als analist in Voetbal Inside, Veronica Inside en sinds begin dit jaar VI Vandaag. Hij presenteert muziekprogramma’s op onder andere Radio Rijnmond, Radio Noord-Holland en Radio Drenthe. De afgelopen drie jaar toert hij door het land met theatervoorstellingen, dit jaar The Sound of The Blues & Americana. Afgelopen jaar verscheen zijn biografie Derksen (uitg. Inside, €21,99). Johan Derksen is getrouwd en heeft twee dochters.

Dit artikel komt uit:
Plus Magazine - Editie 3 - 2022

Plus Magazine - Editie 3 - 2022
Terug naar overzicht
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala
Weekend

Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala

Toute royale kwam naar Oslo voor het feestje van de achttienjarige erfprinses Ingrid Alexandra. Voor heel wat jonge royals was het hun eerste konink lijke bal. Zoals voor prinses Amalia en haar Belgische collega prinses Elisabeth.

Lees meer
Wat u nog niet wist over Chantal Janzen
Story

Wat u nog niet wist over Chantal Janzen

Dit jaar zit Chantal Janzen (43) twintig jaar in het vak, en dat vraagt om evenzoveel leuke, interessante en opmerkelijke weetjes over de talentvolle presentatrice en musicalster. Want wist u bijvoorbeeld dat ze kampt met hoogtevrees, dit jaar oma wordt, in therapie is geweest en dat haar ooit zo innige band met showbizzcollega Linda de Mol ernstig bekoeld is?

Lees meer
FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk
Party

FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk

Eerst moest ze al afscheid nemen van haar zoon Benjahmin (20) die naar Amerika ging om zijn basketbalcarrière te vervolgen en nu vertrekt ook Anouks dochter Phoenix (17) naar de USA, nadat ze een aanbod heeft gekregen van The Washington State University om daar te komen basketballen. Ook vertrekt haar zoon Elijah (18) na de zomer voor vier jaar naar het buitenland voor een studie. De pasgetrouwde Anouk is supertrots dat ze hun dromen waar gaan maken, maar zal haar uitgevlogen kinderen enorm gaan missen, zegt ze.

Lees meer
De ware reden achter huwelijk Hans Klok
Story

De ware reden achter huwelijk Hans Klok

‘Op maandagmorgen naar het stadhuis’ Hans Klok (53) heeft de afgelopen tijd zijn leven onder de loep genomen. De illusionist wilde weten of hij iets te vrezen heeft. ‘Ik vind het verschrikkelijk hoe mijn collega’s de afgelopen maanden onder vuur zijn komen te liggen en dat men in Nederland steeds meer voor eigen rechter gaat spelen,’ vertelt Hans aan Story. ‘Bij sommige van mijn collega’s, onder wie Marco Borsato, moet nog van alles bewezen worden. Maar zijn carrière is stuk. Zelfs als straks blijkt dat het niet waar is, heeft hij een wonder nodig om terug te komen. Dat is toch verschrikkelijk? En zelfs een instantie als Madame Tussauds doet daar aan mee. Zij halen zijn beeld weg en brengen daar zelfs een persbericht over naar buiten. Dat laatste hadden ze…

Lees meer
‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’
Flair

‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’

Als Jamie Crafoord (29) 22 jaar is, krijgt ze siliconen borstprotheses. Haar geluk is van korte duur, want ze wordt doodziek. Pas als ze nog maar 37 kilo weegt en in een rolstoel belandt, ontdekken ze de oorzaak: ‘zwetende’ protheses. “Ik wilde dat spul het liefst direct nog uit mijn lichaam trekken, heb geen moment getwijfeld.”

Lees meer