MARGARITA VERLOOR IN ÉÉN KLAP HAAR DOCHTER EN KLEINDOCHTERS “Ik wilde haar zo graag nog even vasthouden”

Voor Margarita Gressmann (63) heeft het leven geen betekenis meer sinds haar schoonzoon haar dochter en haar kleindochters doodschoot. “Had ik maar gezien dat het zó slecht met hem ging.”

“Waarom gaven ze hem zijn wapen mee terwijl hij geen dienst had?”

“Ik was op bezoek bij een vriendin, honderdveertig kilometer van huis, toen een kennis belde en zei: ‘Er wordt geschoten in de straat van je dochter.’ Het was halfzeven ’s avonds, we zouden zo gaan eten. Ik antwoordde dat ik mijn dochter wel even zou bellen om te vragen wat er aan de hand was. Geen moment kwam in me op dat zij het slachtoffer zou kunnen zijn. Ik belde, maar kreeg geen gehoor. Meteen kreeg ik kippenvel en een raar gevoel in mijn buik. Maryori nam namelijk altijd op als ik haar belde. Als zij niet in de buurt was, kreeg ik een van haar dochters Nicolle of Naiomy wel aan de lijn, of haar man Wendell. Ik besloot de politie in Dordrecht te bellen. Ik vertelde wie ik was, de moeder van Maryori Cardoze, de schoonmoeder van politieagent Wendell die bij hen werkte. ‘Je kleinkinderen zijn dood’, zei de vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik werd ijskoud van binnen, mijn benen werden slap. Ik vroeg naar Wendell, was hij oké? Was er misschien een crimineel gekomen die met hem als agent wilde afrekenen? Toen hoorde ik dat mijn schoonzoon was doorgedraaid. Hij had zijn kinderen vermoord en toen zelfmoord gepleegd. Maryori had hij ook neergeschoten, zij was er ernstig aan toe. Het leven van de mensen van wie ik zo veel hield, was gestopt. Het mijne voor altijd veranderd.”

DRIE KOGELS

“Het is nogal wat als de band tussen moeder en kind opeens wordt doorgeknipt”

“Maryori leefde nog toen ik in het ziekenhuis aankwam, ze werd geopereerd. Ik weet niet hoe lang ik heb zitten wachten. In de hoop dat het goed zou komen, probeerde ik de paniek die ik voelde weg te stoppen. Mijn broer en nichtjes kwamen om me te steunen, maar toen ze vroegen wat er aan de hand was, kon ik alleen maar stamelen: ‘Ik weet het niet.’ Ik kreeg het gewoon niet over mijn lippen. Het was te erg. De drie kogels die op Maryori waren afgevuurd, hadden zo veel schade aangericht dat ze overleed op de operatietafel. Ik wilde haar zien, haar nog even vasthouden nu ze misschien nog warm was. Haar troosten, al was ze er niet meer. Dat ik niet bij haar was toen ze stierf, vond ik vreselijk. Het enige wat ik nu wilde, was haar zo snel mogelijk vasthouden. Dat mocht niet. Omdat ze was vermoord schreef een of ander protocol dat voor. Ik werd gek toen ik dat hoorde. Artsen, mensen van het Openbaar Ministerie, iedereen mocht aan haar zitten, maar ik, haar eigen moeder, niet. Ik smeekte, maar het enige wat ik mocht was van twee meter afstand naar Maryori kijken, haar lichaam bedekt door een wit laken, alleen haar gezicht was vrij. Koud en kil. Mijn meisje, zo alleen.”

“Op mijn schoonzoon ben ik niet boos. Niet echt. Wel op de politie”

GETRAUMATISEERD

“Ik ben bang om nog meer mensen te verliezen, dat kan ik niet aan”

“Voordat Wendell zijn gezin doodde, belde hij zijn vriend Michael. ‘Wie heb je aan de telefoon? Wat is er?’ hoorde Michael op de achtergrond Maryori vragen. Daarna werd de verbinding verbroken. Zes minuten later kreeg hij een appbericht van Wendell. Het was een foto van Nicolle, liggend in een plas bloed. Daarna volgde een foto van Naiomy, scheef hangend in de bureaustoel bij de computer, de koptelefoon nog op haar hoofd. In paniek belde Michael 112, maar toen de politie binnenviel was Wendell al dood. Maryori lag op de grond bij de trap. Ze was nog aanspreekbaar, maar de kogels in haar lichaam hadden te veel schade aangericht om te kunnen overleven.

Wendell heeft veel moeilijke dingen meegemaakt bij de politie. Hij vond dat dat bij zijn werk hoorde, dat hij niet mocht klagen. Hij heeft als undercover gewerkt en onder grote druk gestaan. Door dingen die hij had meegemaakt, was hij getraumatiseerd. Hij lachte niet meer, was depressief. Hij had nachtmerries en werd soms zomaar heel boos of moest huilen. Als hij niet werkte, zat hij alleen maar te gamen. Maryori was niet meer gelukkig met hem, ze wilde scheiden. Wendell vond dat moeilijk. Om soepel uit elkaar te gaan en het voor hem niet te lastig te maken, wilde ze niet van de ene op de andere dag vertrekken. Ik heb wel tegen haar gezegd: ‘Stop er maar mee, kom met de meisjes bij mij wonen.’ Maar ze wilde het netjes doen. Toen was het opeens te laat. Ze was haar koffers aan het pakken toen Wendell thuiskwam, misschien heeft dat iets bij hem getriggerd.”

SCHULD VAN DE POLITIE

“Een halfjaar voor de moord is Wendell door zijn werkgever voor therapie naar een traumacentrum gestuurd wegens ‘schokkende gebeurtenissen op zijn werk’, zo stond in de verwijsbrief. Niet hij, maar de politie heeft mijn dochter en kleinkinderen vermoord. Zo zie ik dat. De politie had beter moeten weten. Toen Wendell op de avond van het drama op zijn badslippers en in joggingbroek het bureau binnenliep om zijn wapen te halen, kreeg hij dat gewoon mee. Hoe kán dat?

Ik ben niet boos op mijn schoonzoon. Niet echt. Natuurlijk neem ik hem kwalijk dat hij dit heeft gedaan, het maakt me wanhopig. Maar hij was ziek. Zijn hoofd was totaal niet in orde. Hij zou weer in therapie gaan, de politie wist daarvan. Hoe bestaat het dat zij niet ingrepen? Ik vraag me af of hij in zijn toestand een wapen mocht gebruiken. Had hij met zijn trauma geen wapenverbod? Ook op die vraag heb ik nog steeds geen antwoord.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

Vorig jaar september heb ik aangifte gedaan tegen de politie en tegen de staat. Ik vind dat de politie Wendell zijn wapen niet had mogen geven buiten werktijd. Ze hadden op z’n minst moeten vragen waarom hij het nodig had. Dat is niet gebeurd. De Rijksrecherche en de Inspectie Justitie en Veiligheid zouden onderzoek doen naar de rol van de politie, ook dat is nooit gebeurd. Ik vind dat dit alsnog moet plaatsvinden. Én ik wil dat de regels voor getraumatiseerde agenten die een wapen dragen beter worden nageleefd. Het is een gevecht dat ik samen met een advocaat voer. Niet gemakkelijk, maar ik moet dit doen. Gewoon, omdat dit soort dingen nooit meer mogen gebeuren.”

ANGST EN VERDRIET

“Ik kan nog steeds niet geloven dat Maryori en de kinderen er niet meer zijn. Ik zie Nicolle nog zo in mijn keuken staan, vier dagen voordat ze stief. Een meisje van twaalf, net begonnen in de brugklas. Ik paste veel op haar en haar zusje, ze waren vaak bij mij. Ik drukte haar op het hart voorzichtig te zijn. Goed op te letten op de fiets van en naar school. Ze zei dat er met haar niets zou gebeuren, ze zou echt wel uitkijken. Niet wetend dat haar vader haar een paar dagen later zou neerschieten. Maryori en

“Ik wil euthanasie, maar de huisarts gaat daar niet in mee”

Naiomy waren die avond al thuis. Nicolle was bij een vriendinnetje, maar Wendell belde of ze naar huis wilde komen. Daarna heeft hij het gedaan. Hun angst moet verschrikkelijk zijn geweest. Of misschien ging het zo snel dat ze zich het niet konden realiseren. Dat hoop ik maar. En Wendell, ach Wendell.

Het leven heeft voor mij geen betekenis meer. Ik mis mijn dochter, kleindochters en schoonzoon. Ja, ook hem. Wendell was als mijn kind, ik hield van hem. Had ik maar gezien dat het zó slecht met hem ging, dan had ik misschien iets kunnen doen. Een zinloze gedachte, het is gewoon te laat.

Mijn andere dochter is in verwachting van haar eerste kind, maar ik vind het moeilijk om blij te zijn. Ik ben bang om nog meer mensen te verliezen, dat kan ik niet aan. Ik ben ontzettend wantrouwend geworden. Ik slaap op de bank zodat ik snel weg kan als dat nodig is. Dit leven vol angst en verdriet is voor mij geen leven. Ik heb mijn huisarts om euthanasie gevraagd, maar hij gaat daar niet i n mee. Ik ben niet ziek volgens hem. Hij zegt dat er voldoende is om voor te leven. Ja, ik heb nog een volwassen dochter en twee zoons voor wie het erg is als ze mij moeten missen. Toch wil ik er niet meer zijn. Ik wil liever naar mijn dochter en kleinkinderen die in de hemel zijn, waar hopelijk geen ellende is, waar alles goed is.”

STYLING: MAARTJE BODT. HAAR EN MAKE-UP: ASTRID TIMMER. M.M.V. MS MODE(COLBERT), WE (BROEK, TOP), CALVIN KLEIN (PUMPS), KETTING IS ZELFGEMAAKT.

Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen