Tijdschrift.nl logo
LEZEN

‘Mijn moeder schenkt al haar geld aan een goed doel, ik krijg niks’

Het zou voor Vivian (29) een fijn appeltje voor de dorst zijn, maar haar terminaal zieke moeder heeft haar onterfd. Al het geld gaat naar een goed doel. “Ze mag ermee doen wat ze wil, het is haar geld. Maar het is wel pijnlijk.”

Vivian: “Een of andere vogel-stichting, ik weet niet eens precies welke. Dat hoor ik pas na mijn moeders dood. Als het goed is, ligt er een gesealde envelop in de kluis en bij de notaris hoor ik pas echt wat mama allemaal bedacht en geregeld heeft voor haar laatste wens. In ieder geval weet ik al wel dat al haar tegoeden en die van mijn al overleden stiefvader straks naar een goed doel gaan dat zich inzet voor het behoud van vogels, want daar was mijn lieve stiefvader gek op. Mijn moeder vindt dat ze hem moet eren en dat kan in haar ogen het beste door al haar spaargeld en tegoeden linea recta na te laten aan de diertjes waar hij zo van hield. Ik vind dat uiteraard heel nobel en ze mag ermee doen wat ze wil, het is haar geld. Maar het is wel pijnlijk. Zonder egoïstisch en hebberig over te willen komen: ze heeft het ook over míjn erfenis. Hoe lullig ook voor die arme vogels, liever zou ik als enig kind zelf ook meedelen in haar testament. Ik ben er nu namelijk volledig uit geschrapt.”

Een echte papa

“Mijn biologische vader ken ik niet, hij vertrok al voor mijn geboorte en nam geen enkele verantwoordelijkheid op zich. Hij heeft geen rol gespeeld in mijn leven. Op mijn vijfde trouwde mijn moeder met een man die mij volledig heeft opgevoed en zag als zijn eigen kind. Ze hebben samen nooit meer kinderen gekregen. Mijn moeder heeft het vruchtbaarheidssyndroom PCOS en het was überhaupt al een wonder dat ze spontaan zwanger was geraakt van mij. Ze zijn niet gaan dokteren, waren blij met mij. Ik heb hetzelfde syndroom. Ik heb nu een relatie, maar verwacht ook niet dat het mij ooit zal lukken zwanger te raken. Maar daar heb ik me inmiddels wel bij neergelegd. De man van mijn moeder voelde voor honderd procent als mijn papa. Sowieso was het een schat van een man. Hij was negentien jaar ouder dan mijn moeder, werkte al niet meer en vervulde de rol van ‘thuisblijfvader’. Hij was heel verzorgend en deed alles voor me. Ging mee naar ballet, judo en schoolfestijnen, plakte mijn fietsbanden en schilderde en poetste mijn eerste huisje.

Het was dan ook een enorme klap toen hij vijf jaar geleden overleed aan de gevolgen van prostaatkanker. Voor ons allemaal. Ook al woonde ik al op mezelf, ik was heel vaak thuis en we maakten regelmatig samen stedentripjes.

Mijn moeder heeft na zijn dood geen andere man meer gewild. Hij was haar grote liefde. Zonder hem vereenzaamde ze een beetje. Ze werkte nog even als juf, totdat ze stopte en hele dagen alleen thuis zat. Ze heeft geen vriendinnen en we hebben amper familie. Mama richtte zich voornamelijk op de duivenhobby van mijn stiefvader. Ze was eigenlijk de hele dag in de weer met die beesten. Dat bracht haar dichter bij papa, zei ze.”

‘Hoe lullig ook voor die arme vogels, liever zou ik als enig kind zelf ook meedelen in haar testament’

Foute boel

“Driekwart jaar geleden voelde ze ineens een knobbel in haar borst. Ik had eerst nog hoop dat het mee zou vallen op de mammografie, maar zij wist meteen dat het foute boel was. En dat bevestigde haar arts. Ze ging in de afgelopen maanden van operatie naar chemo en bestralingen, maar het pakte helaas niet goed uit. Inmiddels is het alleen nog tijdrekken. Ze wordt niet meer beter. Iets wat ik verschrikkelijk vind. Ik zie er vreselijk tegenop om wees te worden. Maar zij heeft er vrede mee.

Ze zegt zelf steeds dat ze papa zo mist. Dat het leven zonder hem niet veel kleur meer heeft en dat ze naar de dood verlangt. Dat vind ik afschuwelijk om te horen. Niet alleen omdat ik dat zo verdrietig vind voor haar, maar ook voor mezelf. Ook al heb ik altijd veel liefde gekregen, voor mij voelt het nu alsof ze niet genoeg van mij houdt en ik die leegte niet kan opvullen. Ze heeft zichzelf natuurlijk niet ziek gemaakt, maar ik vraag me soms af of ze niet te makkelijk opgeeft. Ik heb haar het liefst nog lang bij me.

Ongeveer een week na het slecht-nieuwsgesprek met haar oncoloog vertelde mijn moeder dat ze iets belangrijks wilde bespreken met me. Ik moest vooral niet schrikken, appte ze nog. Nu dacht ik dat er weinig te schrikken viel als je weet dat je moeder binnenkort sterft, maar dat bleek niet helemaal waar. Ik zat thuis tegenover haar, toen ze het maar meteen op tafel gooide: ze was onlangs naar de notaris geweest om haar testament te regelen om iets drastisch te doen. Ze had een goed doel vastgelegd als enige wettige erfgenaam, maar had mij daarvoor officieel moeten onterven. Ze vond het een vreselijke term en een heel naar idee om haar bloedeigen kind van de nalatenschap te schrappen, maar het was de enige manier om dit te kunnen bekrachtigen.

Ze onterfde me ook niet omdat ze niet van me hield – zielsveel juist – maar omdat ze recht wilde doen aan mijn stiefvader. Hij was zo gek op zijn duifjes en op alle vogels om zich heen, dat ze hiermee zijn – in haar ogen – laatste wens zou inwilligen.”

In shock

“Op dat moment was ik echt even in shock. Ik had alles, maar dit nooit verwacht. Ik snapte het ook niet. Mijn stiefvader was een vogelaar, dat klopt, maar hij was ook hoteldebotel stapelgek op mij, zijn aangenomen dochter. Hij zou het volgens mij net zo fijn vinden als ik financieel voordeel zou hebben als zijn gevederde vriendjes. Maar daar dacht en denkt mijn moeder anders over. Volgens haar heb ik mijn leven prima voor elkaar; ik heb een goede fulltime baan bij de gemeente, een eigen koopflat en ik ga twee keer per jaar op vakantie. Daarbij lunch of eet ik regelmatig nog een hapje in de stad met vriendinnen en heb ik geen gezin te onderhouden, noch verwachtte ze dat ik ooit kinderen zou krijgen, vanwege ons vruchtbaarheidsprobleem. Kortom, ze zag geen noodzaak om mij financieel te ondersteunen.”

Stiekem op gerekend

“Bam. Dat was zo’n klap. Alsof ik keihard onderuit werd geschopt. Nu zijn mijn ouders nooit echt van het geld geven geweest. Op een tweedehands Mini na, toen mijn stiefvader overleed. Mijn moeder kreeg toen al zijn geld, want ze bleef het beheer houden over al hun gezamenlijke rekeningen, maar zij moest voor mij een auto kopen, dat zou dan mijn erfenis zijn.

Nu dacht ik dat ik de volledige mep zou krijgen van het restant van zijn en haar hele erfenis. Stiekem had ik al een beetje gerekend en was op een bedrag van 40.000 euro gekomen. Mijn ouders hebben altijd flink gespaard. Ze woonden goedkoop in een sociale huurwoning en gingen vanwege de duiven amper op vakantie. Maar al zou het de helft zijn: ik zou er dolgelukkig mee zijn. Ik zou een deel kunnen storten in mijn hypotheek om zo het leningsdeel te verlagen, mijn auto te vervangen of een verre reis te maken. Maar nee, dat gebeurde niet. De vogels gaan voor.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

Mijn moeder wil er ook niet meer op terugkomen. Haar besluit staat vast en de notarissen hebben alles in gang gezet. That’s it. Ik wil er verder ook geen ruzie om maken. Het is al pijnlijk genoeg dat ik haar zo ga verliezen, ik wil absoluut geen gedoe om geld. Al blijft het op de achtergrond altijd knagen en vond ik het die dagen erna lastig om bij haar langs te gaan. Ik voelde me zo teleurgesteld.”

Emotionele waarde

“Gelukkig zijn we de laatste weken weer dichter naar elkaar toe gegroeid. Nu mijn moeder weet dat ze op korte termijn gaat sterven, is er een soort rust over haar heen gekomen. Ze slikt zware pijnmedicatie en heeft een soort boost gekregen om het leven iets op te rekken. Daardoor is ze vrolijker en heeft meer zin om dingen te ondernemen. Ze heeft zich geschikt in het lot en is bezig met een soort afscheidstournee. We zijn op haar kosten al een paar keer samen naar de sauna, uit eten en een weekendje weg geweest.

‘Bam. Dat was zo’n klap. Alsof ik keihard onderuit werd geschopt’

Ik heb alle fotoboeken al bij mij in de garagebox liggen en ik heb haar persoonlijke sieraden en het gouden horloge van mijn vader gekregen. Dat vertegenwoordigt natuurlijk ook een bepaalde waarde. Maar ze hebben voor mij voornamelijk een emotionele waarde. Ik zou die nooit verpatsen voor geld.

De trouwring van mijn vader heb ik al, die van haar krijg ik als ze is overleden, dat heeft ze al vastgelegd. En ze vraagt bij ieder kopje of elke schaal of ik het wil hebben. Haar meubels en spullen wil ze namelijk wel allemaal aan mij schenken. Het liefst nu al, want als niet-erfgenaam heb ik na haar dood nergens recht meer op. Maar ja, ik heb mijn huis zelf ook al helemaal ingericht en ik heb een heel andere smaak. Een paar prullen die me doen denken aan papa of van mijn oma zijn geweest, wilde ik best hebben. Echt als herinnering of souvenir van een vakantie. Maar wat moet ik met een enorme hoekbank? Een 26-delige Winkler Prins encyclopedie, tig zakken wol of een compleet servies? Laat staan een grasmaaier of duiventil? Ik woon zes hoog, in een driekamerflat.

Toch zeg ik steeds vaker ja. Op alles wat ik afwees en wat enigszins kostbaar was, plakte mijn moeder een gele post-it met een kruis. Dat zou dan straks opgekocht moeten worden door een handelaar, zodat dat geld ook weer naar het goede doel kon gaan. Dat vond ik ook zonde, want daar gaat sowieso al haar hele vermogen heen. Dus nu zeg ik steeds ‘misschien’ of ‘graag’ en breng ik het onder bij een vriendin met een grote garage. Dan kan ik het desnoods zelf nog verkopen, krijg ik tenminste nog iets binnen. Aan de andere kant vind ik het ook weer zo pijnlijk om mijn moeders Wedgwood-ontbijt-bordjes op Marktplaats te zetten, zolang ze zelf nog leeft. Ik wil ook niet dat ze tot aan haar sterven op sinaasappelkistjes moet zitten.”

Juridische stappen

“Iedereen die ik spreek, zegt: je mág je bloedeigen kind niet onterven. Maar ik heb helemaal geen zin in juridische stappen of een strijd met mijn moeder nu over hoe ze straks haar geld wil nalaten. En dan nog. Ik kan wel na haar dood aanspraak maken op mijn kindsdeel, maar wil ik dat als dit tegen mijn moeders wens in gaat? Mijn moeder heeft er vast goed over nagedacht. Ik denk dat ik in haar wens moet berusten en die gewoon moet accepteren. Maar pijn doet het wel, zeker als ik denk aan hoe makkelijk mijn leven met wat extra centjes op de bank had kunnen zijn.”

TEKST: JOAN MAKENBACH. OM PRIVACYREDENEN ZIJN ALLE NAMEN VERANDERD, DE ECHTE NAMEN ZIJN BEKEND BIJ DE REDACTIE.

DELEN

Heb jij ook heibel over een erfenis en wil je je verhaal delen? Mail het dan naar post@vriendin.nl

Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’
&C Magazine

‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’

Ik ben een notoire documentairebinger. En nee, dat zeg ik niet om interessant te doen, want de documentaires die ik kijk, gaan niet altijd over een supersonische nucleaire deeltjesversneller of het leven van een obscure zeventiende-eeuwse dichter. Nee, ik kijk vooral met heel veel plezier naar het leven van Beyoncé, Jennifer Lopez, Lady Gaga, Selena Gomez enTaylor Swift. Sterker nog, ik keek deze documentaires achter elkaar op één dag. Niet omdat ik van alle muziek van deze artiesten hou, maar omdat ik het fascinerend vind om hun worstelingen, vechtlust, ijdelheid, talent, doorzettingsvermogen en kwetsbaarheid te zien. Om ze te bewonderen en me soms ook aan hen te ergeren. Ik hou ervan om een fly on the wall te zijn. Ik kijk ook wel naar series, maar op de een of andere…

Lees meer
Extra handjes voor Schiphol
Nieuwe Revu

Extra handjes voor Schiphol

Dit is uitstekend nieuws! Naar aanleiding van alle ellende op de Hollandse luchthavens van vorig jaar is er een ‘security lane’ geopend op het MBO College Airport in Hoofddorp. Je zou denken dat de beelden van al die eindeloze wachtrijen jongeren zouden afschrikken, maar volgens schooldirecteur Philip Mol heeft de opleiding tot luchthavenbeveiliger juist aan populariteit gewonnen. ‘Jongeren zijn heel wendbaar, die zien gewoon dat perspectief,’ zei hij tegen NH Nieuws. ‘Dat optimisme zit misschien ook wel in de jeugd. Die zijn niet zo pessimistisch als volwassenen vaak zijn.’ Werkgelegenheid is er in ieder geval genoeg. Schiphol wil in de meivakantie 850 nieuwe securitymedewerkers in dienst nemen. De opleiding duurt tien maanden, iedere maand komen er zo’n vijftig studenten van school met een diploma. Maakt u zich geen zorgen, deze…

Lees meer
Effe viraal doen
Veronica Superguide

Effe viraal doen

De Avondshow met Arjen Lubach gaat het derde seizoen in. In het verleden zijn Lubach en co. goed geweest voor veel onvergetelijke tv-momenten, waarvan we de vijf opvallendste hebben gerangschikt. Je kunt ze nog eens zien via de QR-codes. Wat komt er dit seizoen bij?

Lees meer
‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’
Flair

‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’

Moet er een limiet aan rijkdom komen? Het is momenteel een veelgestelde vraag. Ondernemer en jonge rijke Jelline begrijpt het probleem, maar gelooft niet dat dat een oplossing is. “Ik besef heel goed dat mijn leven niet normaal is. Ik heb nooit als een arme student geleefd. Een die boterhammen met pindakaas moet eten, omdat ze anders de huur niet meer kan betalen. In goede tijden verdien ik makkelijk 300.000 euro per maand. Drie jaar geleden ontdekte ik het online ondernemerschap. Ik begon met dropshipping, later verdiepte ik me in YouTube-verdienmodellen. Dat loopt inmiddels zo goed dat ik een mooi inkomen heb en onlangs met mijn vriend een huis met een waarde van 1,3 miljoen euro kon kopen. Onze hypotheek is 5.500 euro per maand, dus niet bepaald een starterswoninkje. Ik…

Lees meer
Jada: ‘De waarheid wint áltijd’
Weekend

Jada: ‘De waarheid wint áltijd’

Jada Borsato stelt zich geen zorgen te maken over de eventuele rechtszaak rondom haar vader Marco, want'de waarheid wint áltijd’. Jada: ‘Jarenlang heb ik alleen maar lovende woorden over m'n vader gehoord. Als nu zijn naam wordt genoemd, komt er een oeh of iew! achteraan. Je leert echt de keerzijde kennen van bekend zijn en dat zet je ook aan het denken: wil ik dit wel?’

Lees meer