Tijdschrift.nl logo
Interviews & Reportages

‘Nee, ik heb geen kinderen (EN DAT IS PRIMA)'

Kinderen krijgen, moeder worden... Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Carla, Eri en Ypie zijn, om verschillende redenen, kinderloos gebleven en dat is helemaal goed zo.

Tekst: Carmen M. Nelstein. Fotografie: Petra Hoogenbrug
Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Nicolette Brøndsted

YPIE

ERI

CARLA

Ypie van der Lei (58):

IS WERKZAAM IN HET ONDERWIJS. TROUWEN EN KINDEREN KRIJGEN, WAAR VEEL VAN HAAR VRIENDINNEN VOOR KOZEN, SPRAK HAAR NOOIT AAN. ZE HIELD VAN HAAR VRIJHEID EN DAT GEVOEL IS ALTIJD GEBLEVEN.

“Moederliefde is liefde van het allerdiepste niveau. Afgezien van de universele liefde van God, de bron van al het leven. Die diepe liefde heb ik van mijn eigen moeder gevoeld en gekregen. En van mijn vader. Ik hoefde zelf geen kinderen te krijgen om de kracht van die liefde te voelen. Toen veel van mijn vriendinnen aan kinderen begonnen, keek niemand er dan ook van op dat ik geen kinderwens had. Iedereen zou pas verbaasd zijn geweest als ik die wens wél zou hebben gehad. Als ik een baby’tje zag, dacht ik heus wel: wat schattig, maar daar bleef het dan wel bij. Een zwangerschap, een kind baren en dat vervolgens opvoeden… Nee, dat was niks voor mij. Toch ben ik wel echt dol op kinderen. Ik ben niet voor niets docent geworden.

Als kind had ik al een enorme vrijheidsdrang en dat is nooit veranderd. Ik ben wel verbintenissen aangegaan, maar altijd in vrijheid en ook veel in vriendschappen. Sinds een tijdje woon ik samen met mijn vriend, maar we leven voor een deel ons eigen leven. Hij doet zijn dingen en ik die van mij. Ik ging en ga nog steeds ook heel graag alleen op pad. Alleen uit eten gaan, vind ik ijvoorbeeld geen enkel punt. Verder maak ik veel citytrips, bezoek ik graag dierentuinen, houd ik van fietsen of lees ik thuis een lekker boek. Daar heb ik geen andere mensen voor nodig. Ik houd er nou eenmaal van om dingen alleen te doen, dat is niet veranderd door mijn relatie. Voor mijn gevoel heb ik niets gemist in mijn leven. Om mij heen zag ik vriendinnen vol toewijding voor hun baby’s zorgen. Inmiddels zijn die kinderen groot, maar de zorgen blijven. En dat terwijl ik het altijd al een heel gedoe vond om mezelf te kleden en te voeden, haha. Ik ben nou eenmaal meer van de geestelijke zorg dan van de lichamelijke. Als ik eraan denk wat mijn moeder allemaal voor ons heeft gedaan, neem ik daar echt mijn pet voor af. Al die maaltijden, al dat afwassen, al die kleding die ze heeft gewassen… Net zoals mijn vriendinnen voor hun kinderen hebben gedaan. Als ik lekker met een biertje op een terras zat, brachten zij hun kinderen naar voetbal, ballet of wat dan ook. Diep respect heb ik voor ze. Ik voel me emotioneel vrijer dan veel vrouwen die moeder zijn, denk ik. De moederliefde is natuurlijk prachtig; je hebt de zorgen, maar ook de vreugde. Maar als je mij zou vragen wat ik zou willen als ik het mocht overdoen, zou ik precies hetzelfde doen. Ik heb nog nooit een moment spijt gehad van mijn keuze.”

Lila tuniek (Oska), groene 7/8-broek (Lola Liza).

‘Terwijl mijn vriendinnen hun kinderen naar voetbal of ballet brachten, zat ik lekker met een biertje op een terras’
‘Mijn leven is op een dusdanige manier verlopen, dat er geen kind in had gepast’

Carla Coumans (69):

WERKTE 42 JAAR BIJ DE NS EN PRORAIL. ZE HEEFT VEEL VRIENDEN, PAST GEREGELD OP HONDEN EN HOUDT VAN KOKEN, REIZEN EN WANDELEN. NA HET VERLIES VAN HAAR EERSTE KINDJE WAS ER NOG WEL EEN KINDERWENS, MAAR OOK DE WIL OM ONAFHANKELIJK TE ZIJN.

“Ik was 31 jaar oud en drie maanden zwanger toen het misging. Een goede vriendin, zelf ook zwanger van haar eerste kind, ging mee voor de echo. Mijn kindje bleek dood te zijn en nadat het niet langs de natuurlijke weg kwam is het alsnog operatief weggehaald. Het kindje werd in een soort van glaasje gedaan en op die manier heb ik er nog afscheid van kunnen nemen. Erg heftig allemaal. Vooral omdat ik er alleen voor stond, aangezien mijn relatie op dat moment al zo goed als voorbij was. Mijn vriend had zich aangesloten bij een geloof en verlegde zijn prioriteiten. Hij is één keer naar het ziekenhuis gekomen en dat was het. Ondertussen ging ik in mijn eentje door een hel. Na de rouwperiode vanwege het verlies van mijn eerste kindje heb nog wel wat jaren een kinderwens gehad. Maar ik was én ben nog steeds een onafhankelijk persoon en dat is moeilijk te combineren met een kind. Dus heb ik destijds de beslissing genomen om verder te gaan met mijn leven. Achteraf ben ik blij dat ik niet in mijn eentje een kind heb gekregen. Ik ben ook heel anders gaan denken over wat het betekent om kinderen te krijgen. Je moet er niet voor honderd, maar voor dúízend procent achter staan. Zeker als je het alleen doet. In die zin heb ik er geen spijt van gehad.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

Tot nu toe is mijn leven op een dusdanige manier verlopen, dat er ook geen kind in had gepast. Ik had mijn baan bij de NS, een leuke vriendenkring en heb altijd van reizen gehouden. Doordat ik niet verantwoordelijk was voor een kind heb ik mijn reislust ook uitgebreid kunnen voeden. In 2012, na mijn vervroegde pensioen, ben ik naar de Dominicaanse Republiek gegaan. Inmiddels is het mijn tweede thuis geworden. Ik heb er zelfs een stuk grond gekocht. Een groot deel van dat jaar bracht ik door bij een Franse vriendin om op haar honden te passen. Dat was heerlijk. En de twee dochters van een Dominicaans echtpaar zijn mijn peetkinderen geworden. Ze noemen mij hun tweede moeder. De oudste woont en studeert nu in New York en ik steun haar daar financieel bij. Zij zeggen steeds dat dat niet zou zijn gebeurd als ik er niet was geweest. Dus op die manier is er invulling gekomen in mijn leven. Ook zijn er in Nederland drie honden waar ik geregeld op pas en waar ik helemaal verliefd op ben. Met kinderen heb ik dat toch minder. Ik vind kinderen, en vooral baby’s, erg leuk en ik kan ook goed met ze omgaan, maar uiteindelijk is het goed dat het zo is gegaan in mijn leven. Ik ben erin gaan geloven dat er dingen op je pad komen die zo horen te zijn.”

Paarse jurk (We), wit met groene tuniek (Zara), sandalen (Vagabond Shoemakers).

Eri Simons (66)

IS GEPENSIONEERD EN HELPT GEREGELD IN DE KEUKEN VAN EEN CHARITATIEVE INSTELLING. ZE IS ONGEWENST KINDERLOOS EN HEEFT IN HAAR TWEEDE HUWELIJK ‘GEMOEDERD’ OVER DE DOCHTER VAN HAAR PARTNER. ZE WAS GRAAG ZELF MOEDER GEWEEST.

“Ik vind dat je ook zonder kind een moeder kunt zijn. Tenminste, zo voelt dat voor mij. Ik voel mij dan ook een oermoeder. Ik houd van kinderen en voel me het meest thuis bij hen. Met verjaardagen trok ik altijd meer naar kinderen dan naar volwassenen toe. Het is niet zo dat je als biologische moeder meteen een gevoelsmoeder bent. Niet iedereen is emotioneel betrokken. Daarmee wil ik niet afdoen aan het moederschap, maar het begint pas na de bevalling. Hoe ga je met je kind om, kun je er voor hem of haar zijn en wat vraagt het moederschap van je? Ik zie het moederschap als een spiegel en de vraag is: durf je erin te kijken? Het is de volledige verantwoordelijkheid nemen en daarom heb ik heel veel bewondering voor moeders die meer kinderen achter elkaar hebben gekregen. Emotioneel lijkt me dat best lastig. Ik praat vanuit de theorie, want ik ben jammer genoeg kinderloos. De enige zwangerschap die ik heb beleefd, was helaas maar van korte duur. Mijn toenmalige partner en ik waren al een tijd bezig om kinderen te krijgen. Op een gegeven moment was ik over tijd. De huisarts vertelde mij dat ik zwanger was, maar dat het niet goed was. Het bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Ik onderging een spoedoperatie en daarna zei mijn man dat hij eigenlijk geen kinderen wilde. En dat terwijl we allebei een kinderwens hadden! Mijn Indische achtergrond speelt ook een rol in dit verhaal. Ik heb zeker een bepaalde druk ervaren om te leven zoals mijn ouders leefden. Daar ben ik altijd zo veel mogelijk tegenin gegaan. Uiteindelijk hield mijn huwelijk geen stand en vond mijn vader dat ik beter mijn best had moeten doen. Pijnlijk. Ook pijnlijk was de botte reactie van de huisarts toen ik, na de scheiding, mijn nog steeds aanwezige kinderwens met hem besprak. Hij raadde mij af om in m’n eentje een kind op te voeden. Door zijn reactie voelde het voor mij ook alsof ik het dan alleen voor mijzelf zou doen. Je wilt een kind geven wat je zelf hebt gemist en het liefst nog meer. Maar als je alleen bent én veertig uur per week moet werken, gaat dat niet lukken. Ik zou dus geen moeder worden. In die tijd, eind jaren tachtig, kreeg mijn zus een dochter en al tijdens haar zwangerschap zei ze dat haar kind ook mijn kind zou zijn. Haar dochter en later haar zoon waren echt een cadeau voor mij. Ze waren helend voor mijn verwerkingsproces. Later kreeg ik een relatie met een gescheiden man met een dochter van elf. Met haar klikte het meteen. Ik zag haar uit de schooldeur komen, we keken elkaar aan en ze huppelde regelrecht mijn hart in. Binnen een halfuur hadden we een klik. Even later vroeg ze of ik van kinderen hield. Ik heb haar verteld dat ik gek ben op kinderen en haar gezegd dat zij mijn cadeautje is. Zij is mijn bonusdochter. Inmiddels is ze 29 jaar en zijn we nog steeds close.

Ik vind het jammer dat kinderen geen rol meer spelen in mijn dagelijks leven. Ik heb wel een droom om iets voor ze te doen. Vaak zie ik ’s ochtends bij het boodschappen doen kinderen uit zakken chips eten, die thuis waarschijnlijk niet zo’n goed ontbijt hebben gekregen. Voor die kinderen zou ik heel graag een goed ontbijt willen maken, maar ik ben er nog over aan het nadenken hoe ik dat moet organiseren. Met het leven dat ik nu leid, prijs ik me rijk. Ik ben er nog steeds en denk altijd: hoe dan ook, linksom of rechtsom, alles komt goed.”

Lila kokerjurk (Wal G), pumps (Marks & Spencer).

‘Mijn bonusdochter kwam uit de schooldeur, we keken elkaar aan en ze huppelde regelrecht mijn hart in’
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’
&C Magazine

‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’

Ik ben een notoire documentairebinger. En nee, dat zeg ik niet om interessant te doen, want de documentaires die ik kijk, gaan niet altijd over een supersonische nucleaire deeltjesversneller of het leven van een obscure zeventiende-eeuwse dichter. Nee, ik kijk vooral met heel veel plezier naar het leven van Beyoncé, Jennifer Lopez, Lady Gaga, Selena Gomez enTaylor Swift. Sterker nog, ik keek deze documentaires achter elkaar op één dag. Niet omdat ik van alle muziek van deze artiesten hou, maar omdat ik het fascinerend vind om hun worstelingen, vechtlust, ijdelheid, talent, doorzettingsvermogen en kwetsbaarheid te zien. Om ze te bewonderen en me soms ook aan hen te ergeren. Ik hou ervan om een fly on the wall te zijn. Ik kijk ook wel naar series, maar op de een of andere…

Lees meer
Extra handjes voor Schiphol
Nieuwe Revu

Extra handjes voor Schiphol

Dit is uitstekend nieuws! Naar aanleiding van alle ellende op de Hollandse luchthavens van vorig jaar is er een ‘security lane’ geopend op het MBO College Airport in Hoofddorp. Je zou denken dat de beelden van al die eindeloze wachtrijen jongeren zouden afschrikken, maar volgens schooldirecteur Philip Mol heeft de opleiding tot luchthavenbeveiliger juist aan populariteit gewonnen. ‘Jongeren zijn heel wendbaar, die zien gewoon dat perspectief,’ zei hij tegen NH Nieuws. ‘Dat optimisme zit misschien ook wel in de jeugd. Die zijn niet zo pessimistisch als volwassenen vaak zijn.’ Werkgelegenheid is er in ieder geval genoeg. Schiphol wil in de meivakantie 850 nieuwe securitymedewerkers in dienst nemen. De opleiding duurt tien maanden, iedere maand komen er zo’n vijftig studenten van school met een diploma. Maakt u zich geen zorgen, deze…

Lees meer
Effe viraal doen
Veronica Superguide

Effe viraal doen

De Avondshow met Arjen Lubach gaat het derde seizoen in. In het verleden zijn Lubach en co. goed geweest voor veel onvergetelijke tv-momenten, waarvan we de vijf opvallendste hebben gerangschikt. Je kunt ze nog eens zien via de QR-codes. Wat komt er dit seizoen bij?

Lees meer
‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’
Flair

‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’

Moet er een limiet aan rijkdom komen? Het is momenteel een veelgestelde vraag. Ondernemer en jonge rijke Jelline begrijpt het probleem, maar gelooft niet dat dat een oplossing is. “Ik besef heel goed dat mijn leven niet normaal is. Ik heb nooit als een arme student geleefd. Een die boterhammen met pindakaas moet eten, omdat ze anders de huur niet meer kan betalen. In goede tijden verdien ik makkelijk 300.000 euro per maand. Drie jaar geleden ontdekte ik het online ondernemerschap. Ik begon met dropshipping, later verdiepte ik me in YouTube-verdienmodellen. Dat loopt inmiddels zo goed dat ik een mooi inkomen heb en onlangs met mijn vriend een huis met een waarde van 1,3 miljoen euro kon kopen. Onze hypotheek is 5.500 euro per maand, dus niet bepaald een starterswoninkje. Ik…

Lees meer
Jada: ‘De waarheid wint áltijd’
Weekend

Jada: ‘De waarheid wint áltijd’

Jada Borsato stelt zich geen zorgen te maken over de eventuele rechtszaak rondom haar vader Marco, want'de waarheid wint áltijd’. Jada: ‘Jarenlang heb ik alleen maar lovende woorden over m'n vader gehoord. Als nu zijn naam wordt genoemd, komt er een oeh of iew! achteraan. Je leert echt de keerzijde kennen van bekend zijn en dat zet je ook aan het denken: wil ik dit wel?’

Lees meer