‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’

Als Jamie Crafoord (29) 22 jaar is, krijgt ze siliconen borstprotheses. Haar geluk is van korte duur, want ze wordt doodziek. Pas als ze nog maar 37 kilo weegt en in een rolstoel belandt, ontdekken ze de oorzaak: ‘zwetende’ protheses. “Ik wilde dat spul het liefst direct nog uit mijn lichaam trekken, heb geen moment getwijfeld.”

“Het gekke is dat ik, nu ik grotere borsten heb omdat ik hoogzwanger ben, best even moest schakelen. Hoewel ze anders vol en zwaar zijn dan mijn siliconen borsten destijds – die stonden kaarsrecht overeind – moest ik toch wel even een knop omzetten en mezelf inprenten dat dit iets positiefs is. Ik denk omdat ik, door alles wat ik heb meegemaakt, zulke negatieve associaties heb gekregen met het hebben van grotere borsten. Ook kreeg ik tijdens de eerste drie maanden van mijn zwangerschap de oude symptomen van mijn ziekzijn terug. Ik had opnieuw last van duizelingen en een hoge hartslag, en felle lichten trek ik nog steeds niet. Dat was weer behoorlijk schrikken. Gelukkig kreeg ik al snel te horen dat deze klachten en de intense vermoeidheid samenhangen met het HCG hormoon, dat je lichaam aanmaakt tijdens een zwangerschap. Wat was ik opgelucht toen ik hoorde dat bijna alle zwangere vrouwen soortgelijke klachten hebben.

‘METEEN NA DE OPERATIE HAD IK EEN HEFTIGE ALLERGISCHE REACTIE, ALSOF MIJN LICHAAM TOEN AL SCHREEUWDE: HET MOET ERUIT!’

Mijn moeder heeft een mooie volle boezem en toen mijn vriendinnen borsten begonnen te krijgen, speelde het gevoel ‘wanneer ben ik aan de beurt?’ steeds vaker door mijn hoofd. Mijn vriendinnen konden mooie behaatjes dragen, ik liep nog met topjes. Mijn behamaat hadden de meeste winkels niet eens. Tel daarbij op dat ik een heel jong koppie had, en je had een – voor mij althans – perfect recept voor onzekerheid. Ik ben heel bewust opgevoed, met biologisch eten en zo veel mogelijk natuurlijke producten, en mijn ouders vonden het idee van de door mij geopperde borstvergroting maar niets. Snijden in een gezond lichaam zagen ze totaal niet zitten. Mijn vader zei dat ik vooral gezond moest blijven eten en veel jus d’orange moest drinken, dan zou het vanzelf goed komen. Ik dronk liters, maar groeien deden mijn borsten niet. Daarna vonden ze dat ik tot mijn achttiende moest wachten, en toen ik achttien was, stelden ze het uit tot mijn tweeëntwintigste. Toen ik die leeftijd had, kon ik de operatie inmiddels van mijn eigen spaargeld betalen, en ondanks dat mijn ouders er nog steeds niet achter stonden en er geen goed gevoel bij hadden, besloot ik ervoor te gaan. Dit was wat ik wilde. Ik vertrouwde de artsen. Er werd letterlijk aan mij verkocht dat het net zoiets was als een kipfiletje van de slager. Dat er iets zou kunnen gaan lekken, kwam niet eens ter sprake. Het gekke is dat ik op de dag van de operatie plotseling wel heel bang was, maar ik dacht dat dat kwam omdat ik nog nooit eerder was geopereerd. Toen ik in de operatiekamer lag, vroeg ik zelfs of het niet gevaarlijk was voor mijn hart. Ik weet nog steeds niet waar dat vandaan kwam. De chirurg zei: ‘Nee hoor, ga maar lekker slapen.’ Had ik toen maar geweten wat ik nu weet.”

In een rolstoel

“Na de operatie had ik meteen een heftige allergische reactie, en al weet ik officieel nog steeds niet of dat door de morfine of door de siliconen kwam, zegt mijn gevoel me dat mijn lichaam toen al schreeuwde: het moet eruit! Ik moest aan één stuk door braken en had veel last van diarree. Na vier dagen woog ik nog maar achtendertig kilo. De chirurg had nog nooit zoiets gezien en wist niet wat te doen. Ik ben toen gestopt met alle pijnstillende pillen, zelfs met paracetamol, en in de dagen erna knapte ik langzaam op. Na een aantal weken ging het beter en was ik dolgelukkig met mijn nieuwe borsten. Voor het eerst voelde ik me echt vrouwelijk, sexy en liep ik vol trots door straten, winkels en op feestjes.

‘Ik was in de bloei van mijn leven, timmerde lekker aan de weg, en dat kwam MET PIEPENDE REMMEN TOT STILSTAND’

Nu weet ik: elk lichaam reageert anders, maar over het algemeen kan je lichaam de eerste periode een bepaalde toxiciteit aan. Na ongeveer tweeënhalf jaar begon ik echter klachten te krijgen. Ik kreeg ineens heel erg last van glutenintolerantie, darmklachten, oorsuizen en was snel opgefokt en geïrriteerd. Mijn huisarts zei dat ik het wat rustiger aan moest doen, ik presenteerde voor tv en deed modellenwerk, maar dat vond ik juist ontzettend leuk, dus ik zag de link met mijn klachten niet. Voor mijn gevoel lag het daar niet aan. Ik sukkelde door, maar op vakantie in Frankrijk stortte ik in. Ik weet het nog precies: het was op 20 juli 2019. Toen ik een trap opliep, voelde ik plotseling mijn hart als een malle tekeergaan en begon alles om me heen te draaien. Ik verloor mijn evenwicht en dacht letterlijk: dit is mijn laatste adem. Ik ben op de stenen in elkaar gezakt. Iemand kwam me een glaasje cola brengen en langzaam kwam ik weer een beetje bij, maar toen ik probeerde op te staan, ging mijn hart weer tekeer. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, waar een hartfilmpje werd gemaakt, maar er leek niets aan de hand. Volgens de arts had ik een soort flauwte gekregen door de hitte en moest ik beter leren ademhalen. De rest van de vakantie voelde ik me niet fijn. Eenmaal thuis probeerde ik het normale leven weer op te pakken, maar ik kreeg steeds vaker aanvallen; thuis als ik op de bank zat, op het werk, en zelfs als ik op de scooter zat. Ik stond in twee weken tijd wel dertien keer bij de huisartsenpost op de stoep, maar geen enkele keer kon iemand wat vinden. Ten einde raad besloot ik het advies om het rustiger aan te doen dan maar op te volgen, dus nam ik twee weken vrij, terwijl ik ook dacht: ik een burn-out, hoezo? Omdat ik niet meer alleen durfde te zijn door de aanvallen, ging ik tijdelijk weer bij mijn ouders wonen. Zij moesten elkaar om de zes uur aflossen zodat er altijd iemand bij me was. Ik ben in die periode tot zeven keer toe met een ambulance afgevoerd. Het was nu wel duidelijk dat mijn hart op iets reageerde, maar op wat? Zelfs het ambulancepersoneel zei dat ze nog nooit zoiets hadden meegemaakt. Op een dag opperde ik tegen mijn arts: kunnen het de siliconen niet zijn? Dat was het allereerste geweest waar ik zelf aan had gedacht, de siliconen zaten dicht bij mijn hart. Maar dat was door alle artsen, op een paar homeopathische en orthomoleculaire artsen na, weggewuifd. Omdat alle artsen me vertelden dat siliconen echt veilig waren en dus nooit de oorzaak konden zijn, was dat idee een beetje naar de achtergrond verdwenen. Ook nu weer zei mijn arts: ‘Nee joh, dan hadden we allang gehoord dat er klachten door kunnen ontstaan.’ Ondertussen ging ik van specialist naar specialist, neurologen, cardiologen, internisten, heb ik weken aan de hartbewaking en op de IC gelegen, ging ik naar fysiotherapeuten, alles heb ik gehad, maar helpen deed het niet. Mijn moeder ging veel lezen, zelf durfde ik dat niet, ik vond het te heftig. Ik heb deze periode als enorm ingrijpend ervaren. Ik was in de bloei van mijn leven, een vrouw van zesentwintig die lekker aan de weg timmerde, en dat alles kwam met piepende remmen tot stilstand. Bijna anderhalf jaar lang maakte ik geen deel meer uit van de maatschappij en steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer. Uiteindelijk kon ik zelfs niet meer lopen. Ik zat in een rolstoel, kreeg thuiszorg om me te helpen met wassen en aankleden, en woog nog maar 37 kilo.”

IK KREEG STEEDS VAKER AANVALLEN; THUIS ALS IK OP DE BANK ZAT, OP HET WERK, ZELFS ALS IK OP DE SCOOTER ZAT’

Het bewijs & de claim

“Tijdens mijn zoektocht naar een oplossing kwam mijn moeder in contact met Henry Dijkman, een wetenschappelijk onderzoeker. Hij legde uit dat borstimplantaten kunnen gaan ‘zweten’, dit wordt gel bleed genoemd. Tijdens dit proces lekken de siliconen moleculen uit de prothese, die dan in je lichaam belanden, waardoor je ziek kunt worden.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

In diezelfde periode kwam ik erachter dat de Allergan Natrelle-protheses die bij mij zijn ingebracht in Canada en Frankrijk niet meer mochten worden gebruikt, omdat ze een verhoogd risico vormden op het ontwikkelen van lymfeklierkanker. Toen ik dat hoorde, knapte er iets in mijn hoofd. Ik wilde dat spul het liefst direct nog uit mijn lichaam trekken, heb geen moment getwijfeld. Eruit met die dingen, dacht ik en ik heb mijn siliconen zo snel mogelijk laten verwijderen. Daarna knapte ik met de week enorm op en merkte ik dat ik mijn energie terugkreeg en de fysieke klachten geleidelijk minder werden. Om aan te tonen dat mijn klachten echt aan de siliconen hadden gelegen, werd er pathologisch onderzoek gedaan op de kapsels die rondom de protheses gevormd waren. Je lichaamseigen afweersysteem maakt een laagje om je lichaam af te schermen van de borstprotheses, en uit het onderzoek bleek dat ze inderdaad waren gaan zweten. Het bewijs was er nu, zwart-op-wit. Toen ik dit eenmaal wist, ontstond mijn missie om andere vrouwen te helpen zich bewust te worden van de gevaren en risico’s bij borstprotheses. Ik maakte een documentaire over mijn ervaringen en besloot te starten met een internationaal platform, dat ik Calm Your Tits heb genoemd. Ik wil meer bewustwording en ondersteuning creëren, maar vooral wil ik vrouwen behoeden voor de gevaren en risico’s rondom het nemen van siliconen borstprotheses. Op mijn platform kunnen vrouwen informatie vinden over borstprotheses, maar ook over de fysieke en psychische klachten die kunnen optreden. Het is een miljarden-industrie, maar tegelijkertijd is er heel erg weinig bekend over wat siliconen protheses met je lichaam en geest kunnen doen. In december 2020 heb ik een petitie bij de Tweede Kamer aangeboden, die door meer dan 29.000 mensen is ondertekend. In de petitie wordt gepleit voor het vergoeden van het verwijderen van implantaten. Het is bizar dat je, als je betaalt voor iets wat je uiteindelijk ziek blijkt te maken, ook nog moet betalen voor het verwijderen ervan, want de Tweede Kamer heeft nog steeds geen terugroep-actie geïnitieerd en het verwijderen van siliconen borstprotheses kost al snel 2.500 tot 3.000 euro. Uit onderzoek blijkt dat als borstprotheses op tijd worden verwijderd, tachtig procent van de slachtoffers kan herstellen. Daarom is het essentieel dat deze operaties in het geval van lekkende borstprotheses worden vergoed, om niemand de kans te ontnemen weer gezond te worden. Ook heb ik samen met Henry Dijkman en ClaimShare, een organisatie die mede-gedupeerden met elkaar verbindt, een collectieve claim tegen fabrikant Allergan voorbereid en op 2 juni ingediend. Experts en gedupeerden bundelen hun krachten om onder meer de kosten van verwijdering van deze borstimplantaten te vorderen van de fabrikant.

fotografie Charise Rozenbeek

‘IK GING NAAR NEUROLOGEN, CARDIOLOGEN, INTERNISTEN, HEB WEKEN AAN DE HARTBEWAKING EN OP DE IC GELEGEN, MAAR HELPEN DEED HET NIET’

Hoe onzeker ik ook was, dit was het hebben van grote borsten me niet waard. In de praktijk blijkt die wetenschap soms best lastig. Zo heb ik weleens te maken gehad met vriendinnen of kennissen die niet tegen me wilden of durfden te zeggen dat ze siliconen lieten plaatsen. Maar ik vind nog steeds dat iedereen dat zelf moet weten. Het enige wat ik doe, is mijn ervaring delen, bewustwording creëren en op basis van die informatie moet iedereen zelf een keuze maken. Al hoop ik wel dat ik – als ze er straks is en ze met dezelfde onzekerheid kampt als ik destijds – onze dochter ervan kan overtuigen dat ze mooi is zoals ze is.”

Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen