Tijdschrift.nl logo
Persoonlijk

Vooruit, nog ééntje dan…

En dan krijg je een drieling. De eerste reactie? Vette paniek. Maar daarna is het een kwestie van alles nemen zoals het komt, weten Anouk, Wendy en Lidy. “De wasmachine staat non-stop aan, helemaal nu ze alle drie in de kwijlfase zitten.”

tekst Hester Zitvast
fotografie Petronellanitta

Anouk

(30, bedieningsmedewerker) kreeg in 2017 een dochter: Amber (4). Sinds 2020 heeft ze er drie meiden bij: Evi, Zoë en Lotte. Nu de meisjes wat ouder zijn, vindt ze het steeds makkelijker worden.

“Onze planning was: nog eentje erbij. Ik stopte met de pil en was meteen zwanger. Ik voelde me al snel zo beroerd, dat mijn vriend Jacob (36) voorspelde dat het er twee waren. Dat leek ons allebei heel leuk. Drie kinderen passen nog makkelijk in een gewone auto; we zagen het probleem niet. Jacobs voorgevoel bleek te kloppen. De echoscopist zag twee vruchtjes zitten. Alleen toen wilde ze toch nog even verder kijken... ‘Ik zie er drie,’zei ze niet veel later tijdens de inwendige echo voorzichtig. Ik moest alleen maar lachen. Jacob werd wat stilletjes. Het beeld van drie kinderen op de achterbank zag er ineens heel anders uit. We konden het maar moeilijk geloven. De zwangerschap was heel zwaar. Mijn moeder is bij ons in huis gekomen om mij te ondersteunen; ik kon me niet eens meer zelfstandig aankleden. De huid van mijn buik stond zo strak, dat die helemaal glom. Met ruim 34 weken zijn de meiden met een keizersnede geboren. Vier weken later kregen we ze mee naar huis. Het was in het begin best wel even lastig een ritme en routine te vinden. In het ziekenhuis heb je voor ieder kind een verpleegkundige die je bijstaat. Per meisje waren we een halfuur bezig met voeden. Daarna hadden we anderhalf uur pauze en begon het voeden opnieuw. Tijd om erover na te denken heb je niet. Je gaat op de automatische piloot door, je moet wel. Inmiddels zijn ze op een leeftijd dat ze zelf de fles vast kunnen houden. Dat scheelt ons al zo veel werk. Ze kunnen zitten en pakken zelf stukjes brood van het bord. Het wordt steeds makkelijker. Amber vindt het geweldig dat ze drie zusjes heeft. Toen ik zwanger was, dacht ze dat iedere vrouw met een dikke buik drie baby’s droeg, voor haar was dat de normaalste zaak van de wereld. Ze helpt graag.

In het begin was ze er altijd razendsnel bij om bij huilen een speentje te geven. Als de drieling slaapt, gaat mijn aandacht naar haar uit. Dan bakken we samen iets of maken we slijm.”

VEEL BEKIJKS

“Door corona hadden we nog niet veel met het hele gezin ondernomen, maar onlangs ben ik voor het eerst met de vier kinderen naar een indoor speelparadijs geweest. De drieling had nog nooit zo veel mensen bij elkaar gezien. Tot nu toe ben ik één keer met ze gaan winkelen, maar dat was geen succes. De meeste winkels zijn namelijk niet toegankelijk voor een drielingwagen. Jacob bleef buiten staan terwijl ik even snel een winkel in liep. Toen ik weer buiten kwam, waren hij en de kinderwagen omringd door vertederde omaatjes. Ja, we trekken behoorlijk wat bekijks als we met z’n allen op pad zijn. Nog steeds krijg ik veel hulp van mijn moeder. Ik kijk uit naar het moment waarop ze naar de peuterspeelzaal gaan, dan heb ik weer tijd om te gaan sporten. Dat zou nu eventueel in de avonduren kunnen, maar dan werk ik vaak en bovendien ben ik als de kinderen allemaal op bed liggen kapot. Als we Amber uit school halen met de bakfiets, zijn ze even heerlijk stil. En tegen drie uur in de middag zet ik ze vaak met een flesje in de buggy voor de televisie, dan vallen ze een uurtje in slaap, waardoor ze het net iets beter trekken tot de avond. Ons gezin is wel echt klaar nu, maar tegelijkertijd zeg ik ook dat als er toch nog eentje bij zou komen, dat ook goed is.”

‘TOT NU TOE BEN IK ÉÉN KEER MET ZE GAAN WINKELEN. DAT WAS GEEN SUCCES’

Wendy

(35, verpleegkundige) kreeg n 2017 zoon Mika (4) en vorig jaar de drieling Liv, Evi en Zoé. Haar gezin draait op structuur en regelmaat.

“We kregen Mika na een lang traject, via IUI. ‘Als het ons gegund is, willen we wel een tweede kind,’ zeiden we al snel na zijn geboorte tegen elkaar. Toen Mika elf maanden was, gingen we ervoor. Ook dit keer nam het een behoorlijke tijd in beslag; tweeënhalf jaar. Een zegen achteraf, want je zal met een baby al zo snel ook nog een drieling krijgen... Wat ons is overkomen is vrij uniek; dat het ene embryo dat is teruggeplaatst is gaan delen tot een eeneiige drieling is een kans van één op twee miljoen. Mijn partner Jurij (37) zat vanwege coronamaatregelen in de wachtkamer toen ik te horen kreeg dat er drie kloppende hartjes op de echo te zien waren. Ze hebben hem er toen toch maar even bij gehaald. Jurij was heel bang voor een meerling, voor de komst van Mika al – het leek hem zo veel werk. Na de eerste echo kregen we meteen een tweede, met een moderner apparaat. Daarna zaten we zwijgend naast elkaar in de wachtkamer. ‘Het kan bij jou ook nooit eens normaal,’doorbrak Jurij de stilte. We waren allebei nog vol ongeloof.

‘MIJN WERK IS MIJN ONTSPANNING GEWORDEN’

Je toekomst ziet er ineens heel anders uit – ook financieel. Luiers, voeding, kleding, studeren; je moet er maar niet te veel bij stilstaan, bedachten we al snel. We houden van reizen, iets wat we met Mika nog deden. Op pad gaan met drie extra baby’s wordt ineens een ander verhaal. Vooral de praktische en logistieke problemen spookten door ons hoofd: hoe krijg je al die kinderen in een auto? Op internet zocht ik andere drielingmoeders op. Ik ontdekte dat er risico’s aan deze zwangerschap kleefden. Het volgende gesprek bij de gynaecoloog kwamen we goed voorbereid binnen. We wisten al dat ze ons de optie voor zouden leggen één of twee vruchtjes te laten verwijderen. (De reden van embryoreductie is de kans op een goede uitkomst van de zwangerschap zo groot mogelijk te maken, red.). Voor mij was dat geen optie, ook omdat dit bij een eeneiige drieling nog gecompliceerder ligt.”

GEEN ROZE WOLK

“Ik was de eerste drie maanden ongelooflijk misselijk en de zwangerschap was heel pittig. Met bijna dertig weken zijn de meiden geboren. Ze waren heel klein, maar we hadden het erger verwacht. Van een roze wolk was geen sprake. Mika moest in het begin ook niets van zijn zusjes weten. We waren non-stop aan het voeden en Evi en Zoé hadden ook nog eens sondevoeding. Ze dronken alle drie slecht. Ik heb in het ziekenhuis weleens gezegd dat ze de meiden wat mij betreft terug mochten nemen; ik was er bij vlagen echt even klaar mee. Inmiddels hebben we twee nanny’s voor de dagen dat ik werk en hebben we een goed ritme te pakken. Structuur en regelmaat, daar draait ons gezin op. De kinderen krijgen altijd tegelijk te eten en gaan tegelijk naar bed. Toen het een paar maanden terug van de ene op de andere dag ’s nachts een drama werd, hebben we een slaapcoach in de arm genomen. Dat heeft geholpen. Zoé is de rustigste, Liv is een doerak en Evi zit daar tussenin. Ze lijken uiterlijk ontzettend op elkaar. Soms moeten wij ook echt even goed kijken wie nou wie is. Ik zet ze regelmatig tegenover elkaar in hun eetstoelen en dan moeten ze keihard lachen, alsof ze elkaar begrijpen. Ze gaan ook steeds meer op elkaar reageren nu ze wat ouder zijn. Mijn werk is mijn ontspanning geworden, daarnaast zorg ik er ook voor dat ik aan mezelf toekom. Zo ben ik in het najaar een week naar een vriendin op Aruba geweest. We zijn zelfs vijf weken na thuiskomst van de drieling verhuisd naar onze nieuwbouwwoning. We laten ons in niets tegenhouden.”

‘Ik zet ze regelmatig tegenover elkaar in hun eetstoelen. Dan moeten ze zo hard lachen, alsof ze elkaar begrijpen’
‘Soms vliegt het me weleens aan, als ze alle drie tegelijk huilen bijvoorbeeld’

Lidy

(34) werd in 2017 moeder van dochter Mint (4). In 2021 kwamen daar drie jongens bij: Fox, Joep en Otis.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Probeer nu 14 dagen gratisProbeer nu 14 dagen gratis

“Twee kinderen vond ik net te weinig, drie was mijn ideaal. Dat ze met z’n drieën tegelijk kwamen, had ik dan weer niet in gedachten... Ik was negen weken zwanger toen de echoscopist niet één, maar drie hartjes zag kloppen. Ik kon alleen maar huilen. Vooral het praktische spookte door mijn hoofd: hoe gaan we dit doen? Ik zei voor de geboorte van Mint al dat ik nooit zo’n lelijke stationwagen wilde. Nu moesten we zelfs aan zo’n oncharmante zevenzitter denken. Ook het financiële plaatje baarde me zorgen. Kon ik nog wel blijven werken met zo veel kinderen naar de opvang? En we hadden wel wat spullen van Mint bewaard, maar nu hadden we alles in drievoud nodig. Er werd ons direct gezegd dat we erover moesten nadenken één of twee zwangerschappen af te breken. Daar waren we het al snel over eens, dat was geen optie. Ik ging op Instagram een vrouw volgen die net als ik zwanger was van een drieling. Zij verloor alle drie de kinderen, wat mij heel angstig maakte. En toen overleed mijn moeder. Ze had al eens leukemie gehad en die kwam terug. Op 5 maart kregen we te horen dat ze nog een week te leven had. Twee jaar eerder was op precies diezelfde dag mijn zus overleden aan kanker. Je kunt stellen dat het allemaal erg stressvol was.

Met bijna 33 weken kreeg ik een bloeding. Ik ging ervan uit dat ik bedrust moest houden, maar ik werd meteen opgenomen en nog diezelfde nacht is de drieling gehaald. Twee maanden lang lagen Fox, Joep en Otis in het ziekenhuis. We zouden ze pas mee naar huis nemen als ze daar alle drie klaar voor waren. Elke dag reden we op en neer. Het was een loeizware tijd.”

‘ONS WEEKENDJE WEG WAS EEN VOLKSVERHUIZING, MAAR IK HEB ER ENORM VAN GENOTEN’

ONWERKELIJK

“Mint mocht vanwege corona de eerste weken haar broertjes niet zien. Ze was opstandig, het was ook zo verwarrend voor haar. Toen ze uiteindelijk thuiskwamen, was dat heel onwerkelijk. We kregen veel hulp van familie en vrienden en nog steeds staat iedereen voor ons klaar. Mijn vader helpt elke dag met de voedingen. En mijn zusje, dat het syndroom van Down heeft, komt de drieling altijd in de avond een flesje geven.

Soms vliegt het me weleens aan, als ze alle drie tegelijk huilen bijvoorbeeld. Normaal gesproken had ik dan mijn moeder gebeld en haar om advies gevraagd. Gelukkig doen Tim (37) en ik alles samen. Ook ’s nachts, we zijn echt een team. Je hebt ook wel een paar extra handen nodig. Als er een zijn romper tot in de nek heeft volgepoept, bijvoorbeeld. Dan ben je nog aan het bedenken hoe je dat gaat aanpakken of de volgende doet alweer hetzelfde. Hoeveel wassen ik draai? Te veel. De wasmachine staat non-stop aan, helemaal nu ze alle drie in de kwijlfase zitten. Je wordt heel makkelijk als je een drieling hebt. Als ik ze eten geef bijvoorbeeld, doe ik dat met één lepel. Dan bouwen ze maar wat weerstand op, hoor. Otis is op dit moment ’s nachts steeds aan het spoken. Als we hem dan weer op bed leggen, is het vooral een sport om Fox niet wakker te maken. Als die gaat schreeuwen, weet je niet wat je meemaakt. Dat gaat echt door merg en been. Ze spelen steeds meer samen. Maar ze maken ook wel ruzie: Fox pakt bijvoorbeeld graag Joeps speen af. Mint grijpt dan in.‘Fox, dit is niet de bedoeling,’ roept ze dan. Het is heel grappig om naar te kijken. We zijn niet van het thuiszitten, we gaan er ook met de drieling graag opuit. Als we ergens zijn, draaien de hoofden continu om. Afgelopen najaar zijn we een weekendje naar een bungalowpark geweest. Het was een ware volksverhuizing, maar ik heb er ontzettend van genoten.”

Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’
&C Magazine

‘Bingen? Hoe meer documentaires, hoe beter’

Ik ben een notoire documentairebinger. En nee, dat zeg ik niet om interessant te doen, want de documentaires die ik kijk, gaan niet altijd over een supersonische nucleaire deeltjesversneller of het leven van een obscure zeventiende-eeuwse dichter. Nee, ik kijk vooral met heel veel plezier naar het leven van Beyoncé, Jennifer Lopez, Lady Gaga, Selena Gomez enTaylor Swift. Sterker nog, ik keek deze documentaires achter elkaar op één dag. Niet omdat ik van alle muziek van deze artiesten hou, maar omdat ik het fascinerend vind om hun worstelingen, vechtlust, ijdelheid, talent, doorzettingsvermogen en kwetsbaarheid te zien. Om ze te bewonderen en me soms ook aan hen te ergeren. Ik hou ervan om een fly on the wall te zijn. Ik kijk ook wel naar series, maar op de een of andere…

Lees meer
Extra handjes voor Schiphol
Nieuwe Revu

Extra handjes voor Schiphol

Dit is uitstekend nieuws! Naar aanleiding van alle ellende op de Hollandse luchthavens van vorig jaar is er een ‘security lane’ geopend op het MBO College Airport in Hoofddorp. Je zou denken dat de beelden van al die eindeloze wachtrijen jongeren zouden afschrikken, maar volgens schooldirecteur Philip Mol heeft de opleiding tot luchthavenbeveiliger juist aan populariteit gewonnen. ‘Jongeren zijn heel wendbaar, die zien gewoon dat perspectief,’ zei hij tegen NH Nieuws. ‘Dat optimisme zit misschien ook wel in de jeugd. Die zijn niet zo pessimistisch als volwassenen vaak zijn.’ Werkgelegenheid is er in ieder geval genoeg. Schiphol wil in de meivakantie 850 nieuwe securitymedewerkers in dienst nemen. De opleiding duurt tien maanden, iedere maand komen er zo’n vijftig studenten van school met een diploma. Maakt u zich geen zorgen, deze…

Lees meer
Effe viraal doen
Veronica Superguide

Effe viraal doen

De Avondshow met Arjen Lubach gaat het derde seizoen in. In het verleden zijn Lubach en co. goed geweest voor veel onvergetelijke tv-momenten, waarvan we de vijf opvallendste hebben gerangschikt. Je kunt ze nog eens zien via de QR-codes. Wat komt er dit seizoen bij?

Lees meer
‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’
Flair

‘Rijk zijn is echt niet altijd leuk’

Moet er een limiet aan rijkdom komen? Het is momenteel een veelgestelde vraag. Ondernemer en jonge rijke Jelline begrijpt het probleem, maar gelooft niet dat dat een oplossing is. “Ik besef heel goed dat mijn leven niet normaal is. Ik heb nooit als een arme student geleefd. Een die boterhammen met pindakaas moet eten, omdat ze anders de huur niet meer kan betalen. In goede tijden verdien ik makkelijk 300.000 euro per maand. Drie jaar geleden ontdekte ik het online ondernemerschap. Ik begon met dropshipping, later verdiepte ik me in YouTube-verdienmodellen. Dat loopt inmiddels zo goed dat ik een mooi inkomen heb en onlangs met mijn vriend een huis met een waarde van 1,3 miljoen euro kon kopen. Onze hypotheek is 5.500 euro per maand, dus niet bepaald een starterswoninkje. Ik…

Lees meer
Jada: ‘De waarheid wint áltijd’
Weekend

Jada: ‘De waarheid wint áltijd’

Jada Borsato stelt zich geen zorgen te maken over de eventuele rechtszaak rondom haar vader Marco, want'de waarheid wint áltijd’. Jada: ‘Jarenlang heb ik alleen maar lovende woorden over m'n vader gehoord. Als nu zijn naam wordt genoemd, komt er een oeh of iew! achteraan. Je leert echt de keerzijde kennen van bekend zijn en dat zet je ook aan het denken: wil ik dit wel?’

Lees meer