“We hebben uw man gevonden,’ zei de agent’

Onvoorstelbaar was de schok voor Marieke Foppen (34) toen haar man vier jaar geleden uit het leven stapte. Maar: “Dag voor dag voelde ik mijn kracht terugkomen. Ik heb geleerd dat verdriet en blijdschap naast elkaar kunnen bestaan, dat je kunt rouwen en verliefd kunt worden.”

“Dit duurt wel heel lang, dacht ik terwijl ik onze koffers aan het inpakken was. We hadden afgesproken dat Keesjan buiten zijn hoofd leeg zou maken en dat ik alles zou regelen voor onze vakantie de volgende dag. Hij zou wel op ons bankje zitten langs het kanaal, vertelde ik mezelf. Keesjan was de afgelopen dagen in zijn hoofd gedoken. Hij was druk op zijn werk en we waren bezig met de aankoop van een huis. Hij was gevoelig voor stress en spanning en vond het enorm moeilijk om knopen door te hakken. Of het nou ging om een nieuwe computer, baan of huis, Keesjan kon obsessief nadenken, ’s nachts wakker schrikken of last hebben van hartkloppingen als hij werd geconfronteerd met een keuze. Ik maakte me nooit zorgen over deze kant van hem, het was onderdeel van zijn karakter. En voor het overgrote deel van de tijd was hij heel chill. Maar dit keer leek hij meer overspoeld te zijn door stress dan normaal. Hij slikte zo nu en dan medicijnen om deze gevoelens te onderdrukken en had recent een hogere dosis gekregen vanwege de drukke periode. De pillen konden het overmatig piekeren echter niet voorkomen. In een periode van tien dagen sloeg Keesjan helemaal naar binnen. Ik herkende mijn eigen man niet meer. Hij raakte zo verdwaald in zijn gedachten, dat ik hem letterlijk aan de hand moest nemen om zijn dag te kunnen starten. Tijdens heldere momenten zei hij dat hij gek in zijn kop werd. Hij kon de gedachtenstroom niet meer uitzetten. Volgens zijn arts kon het meespelen dat hij moest wennen aan de verhoogde dosis. Het zou eerst wat erger kunnen worden, voordat het stabiliseerde. Het stelde ons gerust. We zouden ook lekker op vakantie gaan met mijn zus en haar man, weg van de stress.

Toen we de ochtend voor onze reis wakker werden, voelde ik direct dat Keesjan zich weer verloor in de draaimolen van zijn gedachten. ‘Schat, ga lekker ontbijten en een stukje wandelen. Ik regel het hier wel.’ Hij knikte en ging de deur uit. Hij is nooit meer teruggekomen.”

Koffiedate

‘OP DE OCHTEND VAN ONZE VAKANTIE GING KEESJAN DE DEUR UIT. HIJ IS NOOIT MEER TERUGGEKOMEN’

“Onze eerste ontmoeting was geen liefde op het eerste gezicht. Hij kwam binnen als flexwerker in het daklozencentrum waar ik werkte en ik hield me niet met hem bezig. Toen hij na een halfjaar opnieuw voor een collega inviel, snapte ik niet dat ik hem ooit over het hoofd had gezien. Hij was breed, lang, ontzettend charmant, complimenteus en hij had hart voor de zaak. Net als ik. We raakten op ons werk steeds vaker aan de praat en besloten uiteindelijk samen een kopje koffie te drinken. Normaal zoende ik niet op de eerste date, maar als hij het zou proberen, wilde ik er ook voor gaan. Het was de eerste lentedag en alle terrasjes zaten bomvol.‘We gaan niet in de schaduw,’ zei hij.‘Kom, ik maak koffie en dan gaan we op de stoep voor mijn huis zitten.’ Ik was onder de indruk van zijn positieve instelling. Ik bleef hopen op een zoen, maar helaas. Daarna appte ik hem dat het me tegenviel dat hij mij niet durfde te zoenen. De eerstvolgende keer dat ik voor zijn neus stond, twijfelde hij geen seconde. Hij plaatste zijn lippen op de mijne zonder ook maar hallo te zeggen. We voelden beiden dat het klopte. Vijf jaar daarna vroeg hij me ten huwelijk. Ik kon alleen maar huilen van geluk en ja roepen. We trouwden in oktober 2015 in een kapelletje. Het was een perfecte dag. Ik weet nog dat ik de volgende ochtend huilend wakker werd. Ik ben niet iemand die graag op de voorgrond treedt met haar gevoelens, maar ik kon de tranen nu niet stoppen. Wauw, ik huil gewoon omdat ik zo gelukkig ben, realiseerde ik me. Keesjan en ik waren klaar om ons leven met elkaar te delen. Ik wist dat we het stapje voor stapje moesten doen. Te veel grote knopen in één keer, zouden Keesjan te veel stress geven. Dus eerst een huis en daarna het hoofdstuk kinderen. Ik vond het soms moeilijk om mijn tempo aan te passen aan dat van hem, want ik kon niet wachten op ons huisje- boompje-beestje.”

‘Mijn man, die mij twee uur daarvoor nog in zijn armen had genomen, HAD EEN EINDE AAN ZIJN LEVEN GEMAAKT’

‘Kees is dood’

“‘Kan iemand Kees bellen, dan kan hij zijn gedachten eventjes bij jullie kwijt,’ stuurde ik in de groepsapp met zijn vader en een goede vriend.‘Hij neemt zijn telefoon niet op,’ kreeg ik terug. Ik besloot hem te gaan zoeken. Hij zat vast bij zijn ouders of langs het kanaal te wachten tot ik klaar was met de koffers. Ik liep naar het huis van mijn schoonouders, maar er was niemand te bekennen. Ik begon aan ons vaste wandel-rondje langs het kanaal, maar ons bankje was ook leeg. Een ongemakkelijk gevoel bekroop me. Wat moest ik nu doen? Ik kon toch zeker niet de politie bellen met de opmerking dat ik mijn man kwijt was? Ik voelde de druk op mijn borstkas toenemen terwijl ik het rondje afmaakte. Ik denk achteraf gezien dat mijn onderbewustzijn al aanvoelde wat er was gebeurd, maar dat ik het nog niet kon toelaten in mijn bewustzijn. Bijna thuis, zag ik een politieauto wegrijden uit onze straat. Als ze bij het kruispunt links afslaan richting zijn ouders, weet ik hoe laat het is, zei een stemmetje in mijn hoofd. Ik staarde verstijfd naar het linkerknipperlicht. Het sprong aan. Alsof er een startschot werd afgevuurd, begon ik te rennen. ‘Mevrouw, gaat alles goed?’ vroegen de agenten verbaasd toen ik hijgend bij het huis van mijn schoonouders aankwam. ‘Of... bent u misschien Marieke Foppen?’ Ik wist genoeg. Daar hoorde ik de verschrikkelijke woorden: ‘We hebben uw man gevonden.’ Ik had verwacht dat ik huilend en schreeuwend zou instorten zoals in een film, maar gek genoeg was ik heel kalm.‘Waar dan, hoe dan?’ ik wilde alles weten. Verdoofd luisterde ik in het huis van mijn schoonouders naar hoe mijn man die middag een einde had gemaakt aan zijn leven. Mijn man, die mij twee uur daarvoor nog in zijn armen had genomen. Het was zo onbeschrijflijk surrealistisch. Ik belde mijn tweelingzus. Voor het eerst sprak ik het hardop uit: ‘Kees is dood.’ Ik hoorde mijn zus aan de andere kant van de lijn door de grond zakken. De paniek die ik niet voelde, hoorde ik in haar geschreeuw. Ik zal wel in shock zijn, dacht ik toen ik haar gehuil hoorde. Na een tijdje wachten op hun thuiskomst, moest ik mijn schoonouders de onmogelijke boodschap overbrengen dat hun zoon een einde aan zijn leven had gemaakt. Het is het hartverscheurendste wat ik ooit heb moeten doen. En nog nooit eerder had ik zoiets verschrikkelijks gezien of gehoord als het verdriet van mijn schoonouders. Het was onbeschrijflijk heftig. Waarom ik zelf niet compleet buiten zinnen was, weet ik niet. Ik was wel aan het huilen, maar niet hysterisch. Ik heb niet gegild of geschreeuwd. Ik denk dat het besef bij mij in stilte is gekomen, in plaats van in een orkaan van emoties.”

Wat nu?

‘NOOIT EERDER HAD IK ZOIETS VERSCHRIKKELIJKS GEZIEN OF GEHOORD ALS HET VERDRIET VAN MIJN SCHOONOUDERS’

“Oké. Ik ben dertig en weduwe. Wat moet ik nu doen? De maandagochtend na de begrafenis van Keesjan stelde ik mezelf deze vraag hardop terwijl ik verloren voor me uitstaarde op de bank. De dagen daarvoor waren de zwartste, maar ook de mooiste uit mijn leven geweest. Afscheid nemen van mijn man leek ondenkbaar, maar ik heb het samen met zijn en mijn familie en vrienden gedaan. Het verdriet, de boosheid, de gevoelens van oneerlijkheid; we hebben alles samen gedragen. Ik heb nog nooit zo veel steun en warmte gevoeld als op de dagen na zijn dood. Iedereen bleef zeggen dat ik nog wel zou instorten, maar ik denk dat ik telkens de emoties heb gevoeld, die ik op dat moment kon dragen. De pijn was te groot om in één keer toe te laten. Mijn toekomstbeeld was sinds ik verliefd werd op Keesjan kristalhelder geweest, maar opeens zat ik alleen op de bank in ons appartement, was mijn vent dood en mijn toekomst weg. Mijn leven voelde als één groot zwart gat. De eerste weken zonder Keesjan zijn mistig in mijn herinnering. Elke dag kwam er iemand om te praten, eten te maken en te helpen in huis. Ik stopte tijdelijk met mijn werk en leefde van uur tot uur om de dagen door te komen. Ik sprak met iedereen over Keesjan en zijn dood, luisterde naar muziek en staarde naar buiten terwijl ik in mijn hoofd alle puzzelstukjes rondom Keesjans dood in een passend plaatje probeerde te leggen. De vragen en insinuaties over zijn dood voegden een extra laag toe aan mijn verdriet. Ik had het gevoel dat ik hem constant moest verdedigen. Dat ik moest bewijzen hoe leuk hij was geweest. Hij was niet depressief, hij was geen psychiatrisch patiënt, hij was niet gek. Keesjan was een jonge gast van negenentwintig, die midden in het leven stond. Die de avond voor zijn dood nog vrolijk op een feestje het middelpunt van de aandacht was. Ik ben ervan overtuigd dat hij dit niet had gewild, dat hij niet blij is omdat hij nu ‘rust heeft gevonden’ zoals sommigen dachten. Wat er precies is gebeurd of wat er door zijn hoofd is gegaan, zal ik nooit weten. Ik denk dat hij in een bewustzijnsvernauwing is gekomen, waar hij niet meer uit wist te komen. Dat is mijn waarheid. Ik ben uiteindelijk gestopt met de waarheden van anderen corrigeren, omdat ik snap dat ook zij voor zichzelf een verklaring nodig hebben om verder te kunnen. Maar het blijft moeilijk. Ik zie het ergens als mijn taak om het beeld van Keesjan hoog te houden. Schuldgevoelens zijn me gelukkig bespaard gebleven. Al snel realiseerde ik me dat ik Keesjan niet had kunnen redden. Natuurlijk had ik in het diepst van mijn hart gewild dat ik hem niet alleen de deur had uit gestuurd die dag, maar die keus heb ik niet gemaakt en daar kan ik niks aan veranderen. Mezelf de schuld geven, voelde nutteloos.”

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Al abonnee?
Log in om verder te lezen

Vuurtje

“Waar de eerste weken na de begrafenis alles leek te draaien om mij en Keesjans dood, nam dit na verloop van tijd af. Iedereens leven ging door. De betrokkenheid nam af en mensen konden zich steeds moeilijker in mij verplaatsen. Een bezoekje aan mij was altijd beladen en op de vraag ‘wanneer het weer eens gezellig en luchtig kon zijn’, had ik geen antwoord. Ik had geen idee hoe ik jong én weduwe moest zijn, en mijn omgeving had geen idee hoe ze om moesten gaan met een vriendin, zus of dochter die haar man kwijt is. Het moeilijkste aan rouw is dat het de totaliteit van je leven raakt. Relaties met vriendinnen, werk, de positie in je gezin, de manier waarop je naar het leven kijkt, niks was meer vanzelfsprekend. In mijn droom van huisje-boompje-beestje durfde ik niet meer te geloven. Ik had alles en het → was in één klap verdwenen. Ik had geen idee hoelang mijn verdriet zou blijven, misschien was ik dan wel tien jaar verder en te oud voor mijn droom. Misschien kon ik mijn hart wel helemaal nooit meer voor een nieuwe liefde openen. Toch voelde ik heel diep onder die zwarte gedachten een vuurtje branden. Ik vond het verschrikkelijk dat mijn leven een blank canvas was, maar het was wel de realiteit. Ik besloot dat als ik de kans zou krijgen het canvas opnieuw te beschilderen, ik ervoor zou gaan.

Vlak na Keesjans dood kwam ik in contact met zijn jeugdvriend Vincent. We spraken af bij het graf om herinneringen op te halen. Het klikte direct. Ik was oprecht verrast. Ik wist wel van Vincents bestaan, maar ik had hem nooit echt gesproken. Ik wist helemaal niet dat jij zó was, dacht ik terwijl hij openlijk zijn emoties deelde. Voor de gedachte dat hij meer kon zijn dan een vriend, was op dat moment geen ruimte in mijn hoofd. Maar het contact voelde fijn en we besloten elkaar vaker te zien. Bij Vincent voelde ik me bevrijd van het zware weduwe zijn. Hij was niet bang voor de zwaarte van mijn verdriet. Ik voelde me voor het eerst in mijn rouwproces geen slachtoffer. Na een tijdje begon ik me af te vragen of het contact tussen mij en Vincent misschien meer was dan alleen het bieden van steun. Het vlammetje in mij zei: ga het ontdekken, het maakt je blij, je voelt je goed bij hem. Een andere stem zei: wat vindt iedereen hiervan, is dit eerlijk tegenover Keesjan, is het niet te snel? Vincent en ik besloten uiteindelijk moed te tonen en uit te zoeken wat we voor elkaar voelden. De tijd zou het uitwijzen. Ergens voelden we dat Keesjan een hand had gehad in onze ontmoeting. We hadden elkaar ontmoet bij zijn graf, dat kon geen toeval zijn. Ik vroeg mijn vriendinnen om me scherp te houden. Als bleek dat mijn gevoelens voor Vincent een vlucht waren voor mijn verdriet, zou ik ermee kappen.”

Leven

(fotografie Charise Rozenbeek)
‘Bij Vincent voelde ik me bevrijd van het zware weduwe zijn, VOELDE IK ME VOOR HET EERST GEEN SLACHTOFFER’

“Mijn groeiende liefde voor Vincent tijdens de rouw om Keesjan was een achtbaan in een achtbaan. Hoe het werkt weet ik niet, maar ik ben er in die tijd achter gekomen dat verdriet en blijdschap naast elkaar kunnen bestaan. Dat je kunt rouwen en verliefd kunt worden. In mijn hoofd paste het niet altijd, maar zoals altijd met liefde is logica niet het belangrijkste. En hoe verwarrend het voor mij was, zo verwarrend was het voor mijn omgeving. We hebben de mensen die belangrijk zijn voor mij en Keesjan met veel aandacht en respect stapje voor stapje meegenomen in het proces. Mijn schoonouders heb ik het direct verteld. Ze vonden het verdrietig en confronterend, maar waren ook blij voor mij. Hun hart is zo groot, dat zelfs Vincent erin past. Ik weet dat er mensen zijn die een mening hadden over mijn relatie met Vincent. Ik snap dat. Ik vond het ook moeilijk. Maar ik heb het besluit genomen dat ik niet met iedereen rekening kan houden. Ik moet leven voor mezelf. Na het verlies van Keesjan was de dood het middelpunt van mijn leven, maar Vincent gaf me weer energie om te leven naast mijn verdriet. Stapje voor stapje, dag voor dag, voelde ik mijn kracht terugkomen. Vincent gaf me de ruimte om te rouwen om Keesjan, om te houden van Keesjan. Mijn liefde én verdriet mochten er volledig zijn in onze relatie. Waar het denken aan een toekomst na de dood van Keesjan onmogelijk leek, voelde het met Vincent natuurlijk. We zijn vorig najaar getrouwd. Een bruiloft wilde ik niet meer, dat was iets van Keesjan en mij. We zijn voor de wet getrouwd en hebben ’s avonds met vrienden langs het kanaal een biertje gedronken en pizza’s gegeten. Met familie hebben we geluncht in de zon. We hebben het op onze eigen manier gedaan.

Door de dood van Keesjan voelde ik sterker dan ooit dat ik niet weet wat het leven brengt. Een belofte voor de lange termijn kan ik niet meer maken. Vincent en ik hebben in onze geloften de betekenis van trouwen daarom aangepast. Geen ‘tot de dood ons scheidt’ voor ons, maar: ‘Ik beloof dat ik mij voor honderd procent inzet zolang het leven en de liefde ons bij elkaar houdt.’

‘IK BEN ERVAN OVERTUIGD DAT HIJ NIET BLIJ IS OMDAT HIJ NU ‘RUST HEEFT GEVONDEN’ ZOALS SOMMIGEN DACHTEN’

In november ben ik moeder geworden van ons dochtertje Sia. Mensen vroegen mij tijdens mijn zwangerschap of het niet dubbel was. Of ik niet eigenlijk kinderen met Keesjan had gewild. Maar het was niet dubbel. Voor het eerst was er iets waar Kees-jan geen onderdeel van uitmaakte en dat was oké. Tegelijkertijd voelde het gek. Was ik over hem heen? Mag ik zeggen dat het goed met mij gaat? Durf ik mijn geluk te laten zien? Ik voel een soort spanningsveld om altijd te benoemen dat ik, ondanks dat het goed gaat, Keesjan wel mis, dat ik elke dag aan hem denk, dat de pijn over zijn verlies nooit verdwijnt. Ik heb zo vaak getwijfeld of ik het weduwe zijn wel goed doe. Online kwam ik vooral het clichébeeld tegen van weduwes, maar ik zat niet elke dag in een hoekje te huilen, ik ben niet ingestort, ik heb mij niet maanden gehuld in zwart en ik heb mijn hart niet gesloten voor liefde. Vaak heb ik me afgevraagd wanneer de allesverwoestende klap zou komen, maar uiteindelijk ben ik gestopt met wachten. Ik weet inmiddels dat rouw niet alleen zwart is, maar in heel veel kleuren komt. Om andere jonge weduwes dit te laten zien, ben ik met een naamgenoot die ook haar man is verloren aan zelfdoding, het Instagramkanaal Widowchicks gestart. We willen laten zien dat het leven ook na het grootst denkbare verdriet weer vorm kan krijgen. Én dat dat niks afdoet aan het gemis. Keesjan zal altijd deel van mij zijn. Mijn verdriet over Keesjan is niet kleiner geworden, maar mijn leven eromheen wel groter.”

Een docu van de Widowchicks staat op YouTube, onder ‘Huisje, boompje… weduwe’. Ze werken ook aan een boek, dat ze later dit jaar hopen uit te brengen.

Dit artikel komt uit:
Flair - Editie 18 - 2022

Flair - Editie 18 - 2022
Terug naar overzicht
Terug naar overzicht

Lees meer

Alle artikelen
Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala
Weekend

Groot feest in noorwegen: amalia’s eerste gala

Toute royale kwam naar Oslo voor het feestje van de achttienjarige erfprinses Ingrid Alexandra. Voor heel wat jonge royals was het hun eerste konink lijke bal. Zoals voor prinses Amalia en haar Belgische collega prinses Elisabeth.

Lees meer
Wat u nog niet wist over Chantal Janzen
Story

Wat u nog niet wist over Chantal Janzen

Dit jaar zit Chantal Janzen (43) twintig jaar in het vak, en dat vraagt om evenzoveel leuke, interessante en opmerkelijke weetjes over de talentvolle presentatrice en musicalster. Want wist u bijvoorbeeld dat ze kampt met hoogtevrees, dit jaar oma wordt, in therapie is geweest en dat haar ooit zo innige band met showbizzcollega Linda de Mol ernstig bekoeld is?

Lees meer
FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk
Party

FLINKE DOMPER voor pasgetrouwde Anouk

Eerst moest ze al afscheid nemen van haar zoon Benjahmin (20) die naar Amerika ging om zijn basketbalcarrière te vervolgen en nu vertrekt ook Anouks dochter Phoenix (17) naar de USA, nadat ze een aanbod heeft gekregen van The Washington State University om daar te komen basketballen. Ook vertrekt haar zoon Elijah (18) na de zomer voor vier jaar naar het buitenland voor een studie. De pasgetrouwde Anouk is supertrots dat ze hun dromen waar gaan maken, maar zal haar uitgevlogen kinderen enorm gaan missen, zegt ze.

Lees meer
De ware reden achter huwelijk Hans Klok
Story

De ware reden achter huwelijk Hans Klok

‘Op maandagmorgen naar het stadhuis’ Hans Klok (53) heeft de afgelopen tijd zijn leven onder de loep genomen. De illusionist wilde weten of hij iets te vrezen heeft. ‘Ik vind het verschrikkelijk hoe mijn collega’s de afgelopen maanden onder vuur zijn komen te liggen en dat men in Nederland steeds meer voor eigen rechter gaat spelen,’ vertelt Hans aan Story. ‘Bij sommige van mijn collega’s, onder wie Marco Borsato, moet nog van alles bewezen worden. Maar zijn carrière is stuk. Zelfs als straks blijkt dat het niet waar is, heeft hij een wonder nodig om terug te komen. Dat is toch verschrikkelijk? En zelfs een instantie als Madame Tussauds doet daar aan mee. Zij halen zijn beeld weg en brengen daar zelfs een persbericht over naar buiten. Dat laatste hadden ze…

Lees meer
‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’
Flair

‘Steeds vaker dacht ik: als dit het leven is, hoeft het voor mij niet meer’

Als Jamie Crafoord (29) 22 jaar is, krijgt ze siliconen borstprotheses. Haar geluk is van korte duur, want ze wordt doodziek. Pas als ze nog maar 37 kilo weegt en in een rolstoel belandt, ontdekken ze de oorzaak: ‘zwetende’ protheses. “Ik wilde dat spul het liefst direct nog uit mijn lichaam trekken, heb geen moment getwijfeld.”

Lees meer